Fourscore and Seven Books

A month ago it snowed in Chicago, and Megan urged that I should take a winter coat with me: it would likely be cold during my stay. It wasn’t, of course, and save for the last two days the coat had remained on the hanger in the cupboard. The sun had shone on my entire vacation in more than one way.

Now, less than two weeks after my homecoming, hail colors the streets white while snow and wind try to persuade the sensibility inside us all to stay home. Chicago has been drained from my veins and washed from my pores. All that remains are the frames I just bought with my parents to envelop images of history: Lincoln postcards and Obama frontpages of Chicago newspapers. Lest we forget.

To my left lies a “book lover’s kit” and recentely purchased gifts for Sinterklaas; to my right, there’s an empty lunch box, a devoured pack of cookies, and a magical memory enhancer, my camera; in front of me, my collected blogs wait ever impatiently to be translated and elaborated. That’s what I will be spending my evenings on, as well as chunks of my days off.

My love for Lincoln has developed in a similar fashion as my friendship with Megan, namely richer and more multifaceted, more lively; beyond the abstract, bookish interest, I have all but pinched the cheek of Lincoln Statues and looked in awe at inspiration poured into bronze, moulded into plaster, or carved into wood. I’ve walked the wood of New Salem and listened to the voices of dissent and disapproval in the Lincoln Presidential Museum. This has made a lot of difference.

In the past few days, another dimension has been added: American newspapers and magazines seem unable to escape the comparisons between Obama and Lincoln. The 16th president has been invoked by the president-elect, in that Obama has admitted that he has been reading about Lincoln and found him inspiring and wise, but the media either liken several character traits of the fourth Illinois-related president (Grant lived there; Reagan was born there) to the first, or they call upon Obama to be a lot like Lincoln.

“Team of Rivals” has become a magical phrase to indicate the impending cabinet, named after the title of Goodwin’s book about the men who Lincoln chose to govern with. Some of them were staunch political opponents, who Lincoln sought to unite and place on the best possible position. Quality over partisanship, in other words, and Obama has declared that he seeks to install the best people to counter the crises, crossing the party aisle on at least one and perhaps more occasions.

“Team of Rivals,” although already a best-seller before, saw sales increase after Obama mentioned it on his campaign, because thus far, everything Obama touches seems to turn into gold. A single mention of a book about FDR’s first 100 days sold out another book about the same topic, urging the publisher to reprint it. Not only is he the new President, he appears to have become a new Oprah as well: creating best-sellers where he goes.

Of course, he is still the president-elect, and not much can be said yet about the policies that Obama will implement. All we have is the people he picks to govern with him, and an interview he gave on 60 minutes. Not many people I talked to have seen it, perhaps because it invokes the thought of listening to an entire hour of Q-and-A. The entire interview lasts only slightly longer than half an hour, I think, and if one is easily bored, I advise them to at least watch the first part, which is only 15 minutes.

When I watched him speak, I was thoroughly impressed. It was refreshing to see a considerate, nuanced and insightful successor to the current president, who is known for his disinterest in reading and  thinks tenacity is an unshakable virtue. Consider the following by Obama, for example:

“I don’t want to get bottled up in ideology: is this liberal or is this conservative. I am interested in finding something that works. And whether it’s coming from FDR or it’s coming from Ronald Reagan, if the idea is right for the times then we’re gonna apply it. And things that don’t work we’re gonna get rid of. “

Of course we still have to wait and see what will happen, especially with such a majority in Congress (and the opportunity to push through a lot of left-leaning policies), but at least it sounds a lot better than a president who will stick with a given policy for party-ideological reasons, no matter what.

I can’t possibly quote the entire interview (just go and watch it), but I can’t help ending this blog with words that answer effectively the much-heard critique that Obama was all talk and no action. To the question if the people were to expect a lot of speeches, Obama answers:

“I’m not sure that the American people are looking for a lot of speeches. I think what they’re looking for is action. But one of the things that I do think is important is to be able to explain to the American people what you’re doing, and why you’re doing it. That is something that I think every great president has been able to do. From FDR to Lincoln to John Kennedy to Eisenhower.”

Incidentally, Lincoln did not like speaking in public, but he produced some of the most eloquent speeches heard in American History. Let’s hope the president-elect will cherish a care for words that will save them for the right occasion, and then give us reason to write 10-volume collections of his works. Let’s hope, too, that he will give reason to be as much praised as the predecessor whose bicentennial we’re celebrating around his inauguration. It would simultaneously flood the media with justified comparisons between the two, and ultimately stop newspapers and magazines from doing so, because his merits would prove significant enough to be praised singularly and standing alone, not merely by association.

Voor foto’s uit het Land van Lincoln, zie mijn online album:
http://s250.photobucket.com/albums/gg263/sibieskixiii/Land%20of%20Lincoln/

I’ve been home for two days now, but for a while today I thought it was Monday. This morning I woke up with my alarm clock at 8:00 AM, set it to 9:00 and then slept till 9:40. When I finally got up, it felt like it was time to go back to bed; which would make sense in Chicago time, since it’d be in the middle of the night there. I guess biorhythm isn’t just light and dark and going to bed on time; it’s incorporated into your entire system. Although I thought I could avoid it by sleeping on the plane (going to bed at night and waking up in the morning), the jet-lag has confused my system. I feel alright now, but tonight will probably bring sleepless hours again.

Save for my cat (which one of these days I might re-baptize to Fuzzy McHairloss), I go about my business on my own again, and I miss the company that my vacation brought. Of course there’s the comfort of my own bed and pillow, the grocery store at walking distance, my independence and the availability of vegetarian noodles in variety; but there was a  certain carelessness to my vacation, a world in which everything was an authentic experience. Now life has returned to its familiarity, with both its pros and cons.

Naturally, it is the dichotomy of the US versus the Netherlands that creates the difference in my emotional responses to daily routines–Megan’s everyday life proved adventurous to me, just as my daily bromides might baffle her in a similar fashion. Now there is the collision of the two worlds and I am a bit shaky. I eat sandwiches with peanut butter, try to sort my Land of Lincoln blogs into a neat pdf file, watch movies, nibble on chocolate bars, and barely escape the heavy rainpour as I bring home a pizza and a new pair of scissors.

At home, I listen to a song by KanYe West, “Homecoming,” welcoming its appropriate lyrics as I close my eyes and envision concrete-colored highways with the downtown skyline at the horizon:
“Chi-city. I’m coming home again.
Do you think about me now and then?”

Vanmorgen liep ik buiten, met mijn rugzak en daarin mijn Wal-Mart boodschappentas. Het waren de vertrouwde indrukken die desondanks hernieuwd mijn zintuigen prikkelden: het rook hier naar natte herfstbladeren, mensen fietsten voorbij en de wereld aan kleine en grote geluiden vochten om een plekje op mijn trommelvlies.

Temidden van die indrukken kon ik het niet laten om voor de laatste keer, net als in Amerika, weer even stil te staan, een papiertje te pakken en korte aantekeningen te maken van mijn gevoelens en gedachten.

Even stond ik daar, voorovergebogen, te krabbelen op mijn portemonnee. Temidden van kalende bomen miste ik de zonnige dagen van mijn vakantie. Ik dacht terug aan mijn belevenissen en alles wat op me af was gekomen in zo’n korte tijd. Ik richtte me op, keek de de fietsende tieners na en liep verder, weer een native in de eigen omgeving, die de gewoonte om een notitieblok mee te nemen en te observeren even daarvoor doorgebroken had.

De blaadjes vallen van bomen en worden van blocjes afgescheurd, om door mij verwerkt te worden. Een laatste blog over mijn reis naar het Land van Lincoln, als laatste hulpmiddel om later mijn herinneringen weer op te roepen. Over hoe ik rondreed in de Nissan met Megan achter het stuur; hoe ik rondliep door een wereldstad en het dorp van de jongvolwassen jaren van Lincoln; hoe ik onderuitgezakt op de bank het blijde nieuws vernam van Obama’s overwinning en wanhopig rond de beelden van Lincoln liep en zo probeerde het moment te bewaren.

Al wist ik dat het snel afgelopen zou zijn, nog besefte ik niet dat het eigenlijk per direct tot het verleden behoorde. Immers, nu, zo kort na dato, ligt alles al achter me. Wat rest zijn reminiscenties en weblognotities: het is voorgoed voorbij.

De wekker gaat weer af met het Nederlandse nieuws; mensen om me heen praten en verstaan weer Nederlands. Er is geen andere conclusie mogelijk dan dat ik weer in Nederland ben aangekomen.

Daartoe heb ik wel een hele reis moeten ondernemen, die de nodige invloed heeft op mijn gestel. Het lichaam voelt moe en onuitgerust. Dat is geen wonder, natuurlijk, want in Amerika is het nu kwart voor 2 ‘s nachts; maar ik doe er toch ook van alles aan om meteen een Nederlands ritme aan te meten. Ik vertrok vanuit Amerika om acht uur ‘s avonds en zou ‘s morgens om 9:00u in London aankomen, dus ik hoopte zo veel mogelijk slaap te kunnen vatten in het vliegtuig om zo een soort regelmatige nachtrucht te veinzen en het lichaam te doen geloven dat je in 7 uur heus wel 11 uur slaap kunt hebben.

Voor het zo ver was, had ik nog een halve dag in Romeoville. Het beloofde een luie dag te worden, met mensen in pyjama op de bank, echtgenoten achter de computer en koters die zenuwachtig waren voor hun feestjes. Ik ben altijd nogal nerveus voor zo’n grote reis, dus er zat niets anders op dan mijzelf bezig te houden om de stroperigheid van de tijd te weerstaan. Megan stelde voor om naar een “barn sale” te gaan–eigenlijk hetzelfde idee als een yard sale, maar dan in iemands grote boerenschuur. Normaliter kun je daar altijd mooie potten en dergelijke snuisterijen vinden, maar ditmaal was het vooral uitgestalde rotzooi: plastic kerststalletjes, oude knuffelbeesten en veel video’s. Tussen de nummerborden met “Land of Lincoln” erop, was helaas geen exemplaar aanwezig met een afbeelding; die hebben ze blijkbaar alleen in de nieuwste edities erop staan.

Megan kocht “Alien” en “The Lost Boys,” twee films uit respectievelijk 1979 en 1991, die we bij thuiskomst gingen kijken. Ze was vooraf nogal enthousiast: dit waren twee films die je eigenljk wel gezien moest hebben. Alien zou mijn gedachten over zwangerschap voor altijd veranderen en Lost Boys was een hilarische vampierenfilm. Welnu, hoewel beide films wel vermakelijk waren, was het tijdsbeeld er duidelijk aan af te lezen, om over de langzame ontwikkelingen nog maar te zwijgen.

Minuut voor minuut kwam het afscheid dichterbij en blijkbaar sloegen de zenuwen me op de blaas, want ik moest menigmaal naar de wc. Uiteindelijk was het zo ver: een stevige hand van Brian, een woord van dank voor zijn welkom en gezelschap; Laura die zo in haar eigen naderende slumber party was verzonken dat ze slechts een luchtig “goodbye” zei en even zwaaide; John die inmiddels al weg was, waarschijnlijk zonder door te hebben dat ik weer naar huis zou vertrekken.

Megan was resoluut: we zouden dit keer geen verkeerde afslagen nemen en niet verdwalen, dus we letten allebei goed op en duwden beiden keer op keer de cd van KanYe West de cd-speler in. Eerder deze week had ik verbaasd gereageerd op een plotselinge muzikale uitbarsting van John en Megan bij een van de nummers en ik vond het wel toepasselijk als soundtrack voor het afscheid. Het mocht niet zo zijn, want de cd-speler haperde weer eens. Pas toen het bord voor de internationale vluchten op O’Hare zichtbaar werd sloeg de cd ineens aan, zodat we nog een deel van het nummer konden luisteren.

Het afscheid zelfs was kort, Megan zette me alleen af en zou weer meteen naar huis; dus na een stevige knuffel en woorden van dank voor een geweldige vakantie stapte ze weer in de auto en reden we allebei onze eigen kant op. Ik keek nog eenmaal om, naar de rode achterlichten die zich van me verwijderden. Deuren openden zich op een bruisends en verwarrende ruimte en ik checkte in (mijn koffer, met een lading nieuwe boeken, woog uiteindelijk 27 kg en kreeg een speciaal label met “heavy” en gewicht erop).

Ik kon voor de vlucht naar London geen window or aisle seat meer krijgen, wat betekende dat ik in het midden van twee mannen en zonder leunpunt mijn slaap moest proberen te vatten. Kort na opstijgen zette ik mijn slaapmasker op en probeerde me af te sluiten voor de wereld om me heen. Dat is natuurlijk grotendeels onmogelijk; het was pas 20u en ik zou voorlopig nog niet slaperig worden en babies huilden, terwijl het kabinepersoneel alle rijen bij langs ging om te vragen wier in-flight entertainment system wel werkte. Toch volhardde ik en op de een of andere manier heb ik het grootste gedeelte van de vlucht met mijn ogen dicht doorgebracht. Op hoop van zegen, dacht ik, in een ultieme poging om een jet-lag te voorkomen.

De vlucht verliep voorspoedig en we waren aan de vroege kant, wat betekende dat ik langer moest wachten op London, zeker toen het vliegtuig naar Amsterdam vertraging bleek te hebben. Ik raakte nog aan de praat met 2 meiden die uit India waren komen vliegen en helemaal gaar waren, na 7 uur op Heathrow te hebben doorgebracht met lopen en hangen. Het zou in India ongeveer bedtijd zijn, zeiden ze, waarop ik antwoordde dat het op dat moment half acht ‘s morgens was in Chicago. “Goedemorgen,” lachte ik, een volgende gaap tegenhoudend.

In het vliegtuig zat ik naast iemand die na vier maanden stage in Californie weer naar huis ging: ze had meegewerkt aan de campagne voor Obama. “Goed werk,” feliciteerde ik en we raakten kort aan de praat over de toekomstige president. Waar ik denk dat mensen met zulke verwachtigen vooral teleurgesteld zouden kunnen raken, was zij vooral vervuld van de Hoop waarmee Obama de mensen heeft aangestoken: het zou helemaal goed komen.

Het kwam in ieder geval goed met de vlucht en de bagage. Mijn ouders en mijn zusje stonden al te wachten en ik kon meteen met ze mee naar de auto. Niks geen uitgebreide controles van bagage op Schiphol.

In de auto raakte ik vanzelfsprekend aan de praat over de reis, maar veel dingen die ik had gezien en beleefd had ik natuurlijk ook al op mijn blog geschreven, waardoor ik me op een gegeven moment weer door indrukken liet overvallen. Mijn ogen waren inmiddels getraind om allerlei Amerikaanse tekens en iconen in me op te nemen in het landschap. Nu waren die verdwenen en hadden ze plaats gemaakt voor het veel bekendere Nederlandse landschap, voor Nederlandse wegen en een Nederlandse rijstijl.

Heel vertrouwd waren de voetbaluitslagen op de radio en het gesprek dat daarover gevoerd kon worden; toch miste ik ineens het Amerikaanse nieuws op de radio en tv. Een constante toevoer van de Engelse taal in de typische tongval; de rondzoemende ideologie in gesprekken over economishe problemen en politieke mogelijkheden die de nabije toekomst te bieden had. Temidden van het al overviel me een mengeling van vreugde en verdriet, die ik al in de binnenzak van mijn jas leek te hebben meegedragen. Ik herkende het van mijn vorige vertrek uit Amerika (en vanuit Polen): door afstand en logistiek lijkt het afscheid meteen zo enorm en definitief, terwijl het bezoek je vriendschap juist heeft uitgediept. De toekomst zal leren hoe we ermee omgaan.

Eenmaal in Groningen belde ik Megan, die me beaamde: nu zijn we niet zomaar internetkennissen meer, maar vrienden die elkaar echt hebben leren kennen. Ondertussen mauwde poes me de oren van het hoofd en plaste ze een warm welkom buiten haar kattenbak. Ik kon weer aan de slag met het verschonen van de kattenbak en het schrobben van de vloer en langzaam maar zeker drong het tot me door: ik ben weer thuis.

Het is de laatste avond voor mijn vertrek. Het weer heeft me alvast voorbereid op wat me thuis staat te wachten: mijn winterjas is uit de kast gehaald en aangetrokken tegen de plotselinge kou. Ik heb mijn koffer net ingepakt; hij zit half vol met boeken, maar kan nog tamelijk eenvoudig dicht. Mittens is voor het eerst op mijn schoot gaan zitten en ze knort erop los. Ik vraag me af of zij en Duszka het goed zouden kunnen vinden.

Iedereen is alweer vroeg naar bed, dus ik denk dat ik zo ook maar ga liggen. Wel wil ik nog even een briefje schrijven aan Megan, om een bedankje te formuleren dat er morgen waarschijnlijk halfzacht en minder fatsoenlijk uit zal komen. Het moge duidelijk zijn, dat de afgelopen 9 dagen hier fantastisch waren, een erg fijne vakantie bij wat ik als een goede vriendin ben gaan beschouwen. Voorheen was ons contact natuurlijk goed genoeg om mij hierheen te laten gaan, maar ik ben Megan tijdens mijn bezoek als een veel dynamischer persoon gaan zien: met veel meer diepte in haar karakter dan ik haar via de telefoon, mail en chat kende.

Nu ken ik haar manier van doen, haar omgang met de dieren, haar kinderen en echtgenoot; nu zie ik hoe ze aan het werk gaat, hoe ze rijdt en hoe ze interacteert met andere mensen. Ze is tegelijkertijd zo typisch Amerikaans in haar doen en laten & niet binnen een dergelijk beeld te vatten, omdat ze verscheidene opvattingen heeft die veel meer stroken met die van mij dan met die van veel Amerikanen (ze is liberaal, atheist en pro-homohuwelijk, om maar wat te noemen). Soms is ze bijna onherkenbaar, als ze ineens liedjes begint te zingen met de kinderen in de auto, of als ze ze vermaakt met verhalen over hun babyjaren; dan ineens zit er een cd van een lokale rapartiest in de autoradio, waarmee zij en John luid meezingen.

Vanavond gingen we samen bowlen, in de buurt. Dat het hier een veel populairdere sport is dan in Nederland, bleek uit het feit dat er 48 banen waren in de uitgaansgelegenheid. We waren er tussen 18 en 19:00u, wat te vroeg is voor de tienerlawine, maar er waren vele ouders met hun kleine kinderen, die met in- en uitklappende gootrekjes bowlden. Megan had al een poos niet meer gebowld, maar ze was een snelle leerling, dus het ging heel behoorlijk (op een achterwaartse stuiterbal na): ze gooide verschillende strikes en we hadden een erg leuke avond. (Natuurlijk was een aardig element dat ik mijn europese schoenmaat noemde en de kassiere geen idee had wat ik bedoelde, hoewel ook deze schoenmaat er gewoon op stond.) We haalden een frietje en salade bij de Drive-in van Culver’s, volgens Megan “Only the best fast-food restaurant in the universe” en alleen in het midwesten aanwezig; maar ze hadden waarschijnlijk een off-day, want de ribbelfrietjes waren lauw en Megans ham zag er een beetje onbetrouwbaar uit en de salade smaakte ook niet helemaal zoals ze gewend was.

Een vriendschap is vanavond en in de rest van de vakantie gerijpt, al is dat natuurlijk moeilijk in woorden over te brengen. Megan vond het ook leuk en stelde voor om het een soort traditie te maken, dat ik iedere election day zou langskomen. Ik suggereerde dat je niet altijd geluk kunt hebben en dat het vanuit het weersoogpunt verstandiger was als ik een volgend bezoek in een ander seizoen zou plannen. Het voorjaar schijnt aardig te zijn, als je kans hebt op tornados. Hoewel ik niet zeker weet of ik ooit nog terug kom in deze omgeving, is het zeker fijn om te weten dat ik altijd welkom ben om langs te komen.

Gisteren was een regenachtige dag en voor vandaag stond er natte sneeuw op het programma, maar vooralsnog is het helder en zonnig. Hoewel ik mijn kaartjes al voor de verkiezingen geschreven had, kon ik ze pas vanmorgen posten (omdat er geen postzegels waren): in de brievenbus voor het huis en met het vlaggetje omhoog. Mijn ontbijtkeuze van vandaag is geen brood met kaas en tofurkey, maar ontbijtgranen met “skimmed fat-free milk,” een nogal fantasieloze combinatie (waarvan de melk er aangelengd uitziet) die vandaag mijn voorkeur geniet boven het brood dat me bijna letterlijk de keel uitkomt. Werkelijk waar, ik weet niet wat ze met het brood doen, maar er zit een afschuwelijke smaak aan.

Het was gisteren een ideale dag om binnen te blijven. Megan moest werken en terwijl zij weg was heb ik gelezen op de bank, met  Mittens de kat tegen me aangeleund en Ginger de hond aan mijn voeten. Verder heb ik op tv wat nieuws gekeken. Het gaat over weinig anders dan Obama, zijn te vormen kabinet en de economische crisis waar hij mee geconfronteerd zal worden: ontslagcijfers liggen op 240,000 voor de afgelopen maand, nog erger dan was verwacht.

Er heerst een ware Obama-gekte en Megan vertelde me dat alles met zijn naam of afbeelding erop over de toonbank vliegt. Dat was eerder ook al op het nieuws te zien, waar t-shirts en banieren die opgekocht werden door souvenierverkopers grif aftrek vonden bij langslopend publiek. Dat niet alleen, want ik keek online of er misschien nog Chicago Tribunes werden aangeboden. Er zijn 100,000 extra exemplaren bijgedrukt, maar die waren ook al snel uitverkocht. Een geinterviewde had vijf stuks weten te bemachtigen: een eigen stukje geschiedenis voor hemzelf en ook een voor ieder van zijn dochters, die later herinnerd zouden worden aan deze historische gebeurtenis.

Mijn hoop richtte zich op e-bay, waar mensen vast wel van hun “Trib” af zouden willen. De meeste buy now exemplaren begonnen bij $19,99 exclusief verzendkosten; anderen lieten geinteresseerden tegen elkaar opbieden, wat op een markt als deze geheid leidt tot hoge prijzen. Met nog 6 dagen op biedingen te gaan, stonden verschillende al na een zevende bod op $12 en dat zal inmiddels alleen maar meer geworden zijn. Mensen betalen de gekste bedragen om aan deze editie van de Chicago Tribune te komen, iets wat ik me eerlijk gezegd niet zou kunnen voorstellen als het om een Nederlandse verkiezing en een Nederlandse krant zou gaan.

Tussen al deze overgewaardeerde kranten, stond ook nog een buy now voor $8 inclusief verzendkosten. Hoe mensen dom genoeg kunnen zijn om meer dan zo’n bedrag (+verzendkosten) te bieden, terwijl je per direct een voor minder in huis kunt halen, snap ik niet. Ze hebben vast hun best niet gedaan om goed te zoeken naar goedkopere aanbiedingen of ze snappen het principe van e-bay niet. Omdat ik Megan wil verrassen met toch nog een editie van de krant, heb ik deze aangeschaft, in de hoop dat hij snel aankomt en dat ze het leuk vindt (waar ik eigenlijk niet aan twijfel).

Intussen is er een splitsing in de Republikeinse partij te ontwaren. Enerzijds heb je menigtes enthousiaste mensen die zich achter Palin scharen en haar oproepen zich te richten op een verkiezing in 2012. Velen voelen zich namelijk aangesproken door haar waarden, door haar speeches en het feit dat ze een simpele ziel is zoals zij (ok, dat ze van eenvoudige komaf is en dat ze dus de sores van de rurale Amerikaan snapt). Ze is een moeder, ze is conservatief, ze is de Hockey Mom die zonder om de zaak heen te draaien haar standpunten verkondigt: “Drill Baby Drill,” is daarvan een goed voorbeeld.

Aan de andere kant heb je de Republikeinen die haar aanwijzen als een hoofdschuldige in het electorale falen van de partij. Zij zou, na haar initiele stimulans, de stemmers hebben afgeschrikt in de huidige politieke omstandigheden. Bovendien is er een anonieme medewerker van de McCain campagne die haar nogal hard aanvalt. Zo heeft hij aangegeven dat ze, tijdens de korte voorbereidingscursus om haar klaar te stomen voor het grote werk, dacht dat Afrika een land was, in plaats van een continent. Overigens geloof ik dat dat laatste ongetwijfeld grote delen van de intelligente wereld shockeert, maar veel Amerikanen vast aan de reet zal roesten. Land, continent, wat is het verschil? De VS zijn ook een land en tegelijkertijd een soort continent, toch?

Het laatste, grote nieuws is dat niet iedereen de transitie van Republikeinen naar Democraten even goed lijkt op te vatten. Vandaag heeft de first dog namelijk een medewerker in het Witte Huis gebeten. De beste man moest naar het ziekenhuis voor een tetanusprik en heeft meteen met zijn psychiater een nieuw traumaverwerkingsprogramma opgesteld. Ok, dat laatste heb ik verzonnen, de rest zijn allemaal “actual examples.”

Mijn avonturen in dit land zijn nu, enkele dagen voor mijn vertrek, al ongeveer voorbij. Mijn bezoeken aan Lincolnbezienswaardigheden en de stad heb ik nu allemaal gehad; tweedehands boekwinkels zijn bezocht en ik heb inmiddels een aardige lading nieuw leesvoer ingeslagen. Deze laatste dagen zal ik niet zo veel meer gaan doen. Beetje lezen, beetje film kijken, mijn koffer op orde brengen; misschien gaan we nog bowlen en het zou zomaar kunnen dat Megan met een nieuw idee komt. Aan de andere kant: ze moet vandaag gewoon werken en ik heb haar de afgelopen week ook aardig uitgeput, omdat ze me overal naartoe gebracht heeft in de auto; ze heeft al mijn avonturen mogelijk gemaakt door steeds te rijden naar wat ik ook wilde zien. Zelfs als dat ging om een enkele boekwinkel of onbeduidends als de voorpagina van een krant.

Plus Taxes

Gisteren ben ik met haar meegeweest naar het werk, Barns & Noble in Plainfield, en heb daar mijn ogen de kost gegeven: hoe ze boeken presenteren (veel met de kaft naar voren; nieuwe boeken in een aparte kast; tafels in brede tussenpaden; persoonlijke keuzes van het personeel) en wat voor posters ze aan de muren hebben hangen (grote, eenvoudige voorkanten van klassiekers uit de Amerikaanse literatuur), maar natuurlijk heb ik ook gekeken of ze nog interessante boeken voor mijzelf hadden (Megan krijgt namelijk 30% korting).

Ook heb ik gepraat met enkele van Megans collega’s, over politiek (ze zijn er bijna allemaal Democraat), muziek, boekverkoop en ideologie (hoe een uitspraak als “America is the greatest nation in the world” nogal ongefundeerd is als Palin nooit ergens anders is geweest). Zo kwam ik ook op het onderwerp belasting.

Prijzen in Amerika zijn in mijn ogen misleidend, of in ieder geval verwarrend. Als je een product afrekent is het niet simpelweg het bedrag dat groot aangegeven is op of bij het product, maar dat bedrag “plus taxes.” In een dollarwinkel kost je geweldige pizzasnijder geen $1,- meer, maar ineens $1,08 en datzelfde geldt voor de stadssleutel tot Chicago (“made in China,” maar wie daar op let is een kniesoor). Ineens verandert een flesje drinken van prijs en betaal je 10 cent extra; hetzelfde geldt voor boeken, ook al staat daar de prijs op de kaft: bij een boek van $13,95 is de belasting nog niet inbegrepen.

Ik vroeg me af of die nadruk op belasting, of in ieder geval de toevoeging op alle producten die je koopt, er mede verantwoordelijk voor was dat Amerikanen er zo’n gruwelijke hekel aan hebben. In mijn paar dagen die ik hier ben, is die optelsom me al aardig de keel uit gaan hangen. Of dat bij Amerikanen afvlakt in gewoonte weet ik niet, maar een van Megans collega’s zei dat de gewoonte om het niet in het bedrag te verwerken best een van de redenen kon zijn waarom Amerikanen zo tegen belasting ageren. Het kan goed zijn om bewust te zijn van de hoeveelheid belasting die je betaalt, maar nu is het wel een heel sterke indruk dat je extra betaalt voor hetzelfde product. Dat doe je natuurlijk ook, maar in Nederland is dat nog gecamoufleerd door ronde prijzen (die bovendien meer lijken op de prijzen before tax).

Wat ze met die belastinggelden doen is ook altijd een belangrijk twistpunt. “My Tax Dollars at work,” is een gevleugelde uitspraak in de VS. Misschien heeft de overheid niet zo veel te spenderen; als dat wel zo is gaat het in ieder geval niet naar de wegen: wat een afschuwelijke hobbelervaringen leveren die op. De deuken en gaten zijn hier en daar opgestopt met knip- en plakwerk, zonder al te veel resultaat anders dan een haastig gebreide lappendeken met gevallen steken. Geen wonder dat Amerikanen genoeg hebben van die belastingen, als een van de argumenten (verzorging van openbare voorzieningen) er zo belabberd bij ligt; iedere keer dat ze rijden (en dat doen ze altijd en overal) worden ze geconfronteerd met de vraag waaraan het geld in hemelsnaam gespendeerd wordt.

In plaats van betere wegen af te wachten, stappen ze in hoog gezetelde pick-up trucks (of gesloten familievarianten), met flinke schokdempers zodat ze ongestoord het wegdek nog meer kunnen belasten. Dat is pas ongekende belasting!

President-Elect

Op het nieuws is weinig anders te zien of te horen, het gaat allemaal nog maar over 1 ding: de toekomstige president Obama. Het is een historische verkiezing, in mijn ogen voornamelijk omdat hij een zwarte president is en in mindere mate omdat hij een nationale beweging en motivatie heeft weten te creeren. Zijn herkomst is een veel grotere breuk met het verleden dan enige inspiratie die hij de mensen heeft gegeven.

Deze historiciteit, het enorme belang van zijn verkiezing, gaat gepaard met enorme verwachtingen. ”They didn’t just elect him president, they elected him savior,” hoorde ik vanmorgen nog op de tv. Verder wordt regelmatig de vergelijking gemaakt met die andere president uit Illinois, Lincoln, en wat die voor het land betekend heeft.

Eerst was ik gecharmeerd van die vergelijking, maar meer vanuit het besef dat kritiek op onervarenheid niet hoefde te betekenen dat hij een slechte president zou worden. Zijn gedeelde significantie voor de Afro-Amerikanen sprak ook voor zich en is volgens mij ook toepasselijk. Nu, echter, neemt de vergelijking vormen aan die ik kwalijker of beangstigender vind: men legt nu de meetlat van Lincoln–’s lands favoriete president, bevrijder van slaven, redder van de Unie–langs de verwachtingen die men heeft van Obama. “How can he live up to that?!” vroeg Megan zich af, vermoedelijk met dezelfde angstgevoelens.

Men verwacht de grootheid, bijna op basis van zijn overeenkomsten met Lincoln: ze hadden beide geen leiderservaringen voor ze verkozen werden; ze waren nog relatief jong; ze waren advocaat en kwamen uit Illinois. Een uitspraak als “Illinois has only produced two presidents: Lincoln and Obama, and the first one abolished slavery!” lijkt misschien onschuldig genoeg, maar er spreekt een enorme verwachting uit: presidenten uit Illinois brengen grootste dingen voort.

Dat kan nog altijd en ik hoop dat Obama grote dingen zal laten zien, maar het volgt simpelweg niet uit de overeenkomsten dat hij automatisch een grote president zal zijn en dat het nog slechts de vraag is hoe groot. Zijn potentiele grootheid is er volledig op basis van Obamas eigen kwaliteiten: rust, intelligentie, inzicht, nuance, charisma en zijn capaciteit mensenmassa’s te inspireren en op de been te brengen.

Laten we in vredesnaam niet op de zaken vooruitlopen: we weten nog helemaal niet wat voor president hij zal worden. Op Fox News speculeren ze heftig (en misschien is het hun laatste strohalm van hoop), over wat zijn record nu eigenlijk zegt: is hij enorm links of juist iemand die weinig opzienbarende dingen doet en vooral conformeert (en dus een gematigde centrumpresident zal worden)? De waarheid is, dat we nog maar moeten zien wat deze toekomstige president gaat doen. Eerst maar kijken hoe hij de belofte aan zijn dochters invult: krijgen ze echt een puppy en, zo ja, wat voor een?

Do it yourself

Megan is deze week geweldig geweest: ze heeft me overal naartoe gereden en heeft ervoor gezorgd dat het me aan niks ontbroken heeft. Steeds vraagt ze of ik me vermaak, of alles goed is en als ik zeg dat ik om de een of andere reden niet helemaal blij ben met iets, dan zegt ze sorry-ook als ze er helemaal niks aan kan doen en als het niet haar schuld is; ook als het helemaal niet onoverkomelijk is en er niks aan gedaan hoeft te worden.

Soms heeft Megan een soort gemakzuchtige bui, waarin ze even geen zin heeft om de was te vouwen en het voor een andere keer op de “laundry chair” gooit; andere keren uit zich dat in een spontane “do it yourself dinner.” Deze avond was er echter niks in de kast van mijn gading (ik kan moeilijk vleesburrito’s eten), maar als ik even bereid was te wachten, was Megan bereid me naar de Wal-Mart te rijden. Daar kon ik eten voor mijzelf inslaan (rijst met groente, noodles), zodat ik even daarna wel eten voor mijzelf kon klaarmaken.

Al klinkt het enigszins knullig of beperkt, dat kenmerkt hoe Megan zich voor mij ingezet heeft deze week. Enerzijds heeft ze me overal naartoe gereden en is ze overal mee naartoe gegaan waar ik maar heen wilde: Lincolnmusea, -beelden en -boekwinkels, de Wal-Mart en de Mall en ze liet het toe als ik ook maar ergens meewilde (werk, de kinderen ophalen of wegbrengen). Aan de andere kant heeft ze me thuis laten voelen, door te zeggen dat ik mijn gang mocht gaan en mocht pakken en gebruiken wat ik wilde. Al met al heb ik een heel comfortabele vakantie in haar huis, in deze logeerkamer (waarvan ik de deur maar hoef te sluiten om ongestoord te kunnen doen wat ik wil).

Er zijn nog een paar dagen te gaan, maar deze vakantie is al helemaal geslaagd; door het weer, door alle Lincolniana die ik gezien heb en door de uitslag van de verkiezingen; maar bovenal door Megans gastvrijheid en vriendelijkheid.

De gordijnen openen op wat weer een prachtige dag belooft te worden. Het is de dag na de avond ervoor en ik was er niet bij. De gelegenheid die de geschiedenis me geboden heeft heb ik aan me voorbij laten gaan vanwege logistieke moeilijkheden en angst voor een verlies. “I don’t want to be there when he gives his concession speech,” zoals de medewerker van Powell’s zei. Er was sprake van grote massa’s en zeker bij een verlies zou dat kunnen leiden tot rellen. In plaats daarvan stond er een juichende, met vlaggen zwaaiende menigte die hun geluk niet op konden.

De dag was begonnen met een wijziging van de plannen, omdat Megan niet hoefde te werken; we gingen dus naar Chicago om daar een laatste poging te wagen het voortvluchtige Powell’s te ontdekken en meteen de Lincoln te scoren waar ik misschien nog heet meest naar uitgegeken had: St. Gaudens “Standing Lincoln,” in Lincoln Park.

Eerst werd er echter gestemd. Anders dan grote verhalen op de radio deden vermoeden, stond bij dit stembureau geen enorme rij. Het was een warrig geheel met twee tafels, waarvan de meesten niet wisten bij welke ze moesten wezen; aldaar identificeerde je je en kreeg je een vreemdsoortig kiesbiljet. Ik heb er jammer genoeg geen van dichtbij kunnen bekijken, want ik wilde geen vreemde indruk wekken (en stemmen is immers een privegelegenheid waarbij je niet door anderen onder druk gezet moet kunnen worden). Megan probeerde nog een leeg stembiljet voor me te scoren, maar dat kreeg ze om begrijpelijke redenen niet mee. Jammer, maar helaas. Het biljet werd met potlood ingevuld en daarna in een soort scanner ingevoerd.

Zoals gezegd ging het niet alleen om de presidentsverkiezingen. Megan vertelde me dat ze voor Obama gestemd had en verder voor de Democratische ticket. Daarbij gaat het om de Senaat en om vertegenwoordigers voor de staatsorganen (senaat en huis op staatniveau, gouverneur, etc.). Verder stemde ze voor 3 nieuwe bibliotheken in de omgeving van Romeoville, uitbreiding van een school in Joliet, en voor een nieuwe conventie die elke 20 jaar de grondwet van de staat moet heroverwegen. Dat is nog eens andere koek dan een simpel stembiljet waarop Obama of McCain staat.

Eenmaal in Chicago aangekomen, liepen we door Lincoln Park, waar ik een heleboel schattige eekhoortjes zag, die maar niet wilden poseren voor de camera. We moesten tweemaal navragen waar het Lincolnbeeld stond en beide keren moest het geheugen van de dienders opgefrist worden welk beeld we precies bedoelden (“I forgot all about that one”). Ik dacht voorheen dat iedereen wel zou weten om welk beeld het ging, omdat het in mijn beeldvorming het bekendste beeld was na de Lincoln Memorial in Washington, DC; maar dat bleek dus niet zo te zijn.

Het beeld zelf baadde indrukwekkend in de zon, omringd door eerst een halfronde muur en daaromheen een herfstkleuren van nog vol bebladerde bomen. Deze Lincoln beeldt de staatsman uit, die ingetogen en indrukwekkend op het punt staat om een belangrijke mededeling te doen: een speech te geven (dat hij dat, ondanks zijn welbespraaktheid, niet graag deed kan dienen als verklaring voor zijn neerwaartse blik) of een edict uit te vaardigen (zoals de Emancipatie Proclamatie of de opschorting van het recht op Habeus Corpus).  

Een verdwaalde student lag, met open boek, te slapen in de schaduw en Laura drentelde om het beeld heen, terwijl ik een goede hoek probeerde te vinden voor mijn obligate foto’s. Liefst zou ik een diepe gravure in mijn herinnering etsen, maar daarvan kan geen sprake zijn. Ik gebruik de assistentie van externe hulpmiddelen, die me in de loop van mijn leven moeten helpen herinneren: weet je nog, die mooie Novemberdag in Chicago? De beelden zijn onvermijdelijk te beperkt; er valt een hele periferie van je blik weg: de vrouw met kinderwagen die nauwkeurig buiten schot blijft, bijvoorbeeld. Of de schoolkinderen die even later rondjes zullen rennen door het park. Wat rest is mijn vluchtige indruk van dit monument. Als ik een hoed had nam ik hem af.

We liepen verder, door de stad. Toen Marissa enkele jaren geleden zei dat ze naar Chicago wilde verhuizen, kon ik niet begrijpen waarom: het was niet voor niets “The Windy City,” waar het altijd koud of warm was; het was bovendien een metropool, met de drukte en nadelen van een stad. Toch heb ik de afgelopen dagen iets meegekregen van de aantrekkingskracht van de stad. In geen enkele manier heb ik de drukte op het trottoir meegemaakt die je wel eens ziet in films in New York; de stad lijkt niets van een dergelijke haast in zich te dragen. Behalve de indrukwekkende skyline heeft Chicago ook veel groen in de stad en er is een veelvoud aan bouwstijlen. Zelfs als je door de straten loopt, kom je soms ineens een paar woningen tegen die zo uit de toon vallen maar een heel verfijnde en vriendelijke uitstraling hebben, alsof ze helemaal niet in het centrum van een wereldstad staan, maar in een kunstige familiewijk. Woningen waar je zo binnen zou willen lopen om te vragen hoe veel ze ervoor willen hebben. Het is ongetwijfeld veel te duur en veel te mooi om het vervolgens uit je hoofd te zetten, zodat je daar altijd aan terug zult denken altijd zult willen wonen.

Vanaf Lincoln Park was het een paar stratenblokken naar de Lincoln Book Shop, waar mijn adem wederom stokte. Het stond vol met plafondhoge boekenkasten en beelden, er hingen door Lincoln ondertekende documenten en tekeningen van hem aan de muren. Het was een enorme concentratie van boeken over Lincoln en de Burgeroorlog, waardoor ik helemaal werd overmand en slechts ademloos kon rondkijken met mijn mond open. Ik maakte (met toestemming) foto’s van allerlei beeldjes en de kasten, in een poging om ook dit geheel mee te kunnen nemen naar huis; verder praatte ik met medewerkers over Nederlandstalige biografieen en vroeg of ze meer wisten over de bibliografie die stond te verschijnen. Dat wordt waarschijnlijk aan het einde van de Bicentennial, zodat ze alle boeken die volgend jaar nog verschijnen er ook nog in kunnen vermelden.

We namen een taxi naar Powell’s Bookstore, zodat we niet weer verdwaald zouden raken onderweg ernaartoe. Het was een fijne winkel, met een aanzienlijke afdeling over slavernij, de burgeroorlog en Lincoln. De taxichauffeur had ons op het hart gedrukt dat grote delen van Chicago afgesloten zouden worden en dat ze daar ongeveer een uur later mee zouden beginnen, dus jammer genoeg had ik niet veel tijd om rustig te kijken. Pas toen we op het punt stonden te vertrekken vond ik de 19e eeuwse literatuur en snaaide nog snel een boek met Emersons opmerkingen over slavernij mee. Omdat ze eerder al gestemd had, kreeg Megan 20% korting–is idealisme niet geweldig?

Onderweg naar huis stonden we in de file; thuis werd het eten een “do it yourself” zelfbediening met alles wat je kon vinden en wilde eten op je bord; en we keken twee films om de tijd te doden tot de verkiezingsuitslagen binnen zouden komen. Brian was inmiddels aan de whiskey en begon uitgebreid de regels van Football uit te leggen, wat erg handig was om de film die we keken (“the replacements”) beter te snappen, maar tegelijkertijd ook enigszins ongemakkelijk.

Iedereen aan wie Megan het vroeg (de taxichauffeurs, de man buiten het stemlokaal, de verkoper van Powell’s) had voor Obama gestemd, maar we durfden er niet zeker over te zijn. Ik dacht dat het een lange, spannende avond zou worden; een soort oud-en-nieuw waar je de hele avond naartoe leeft met vlinders in de buik. Toch werd al redelijk snel bekend gemaakt dat de voorziene winnaar Barack Obama zou zijn. Het was zo onwerkelijk, deels omdat we het eerst hoorden op Comedy Central; maar daarna zagen we de bevestiging op CNN en zelfs op Fox News konden ze er niet omheen: de Democratische kandidaat had gewonnen.

Toen zagen we de speeches en de uitbundige menigte in Chicago; toen, ook, bekroop het gevoel van spijt ons: “we could have been there.”  Toch kon dat niet echt en waren het slechts de zachte kussens van de bank die spraken. Al toen we wegreden uit, om kwart over drie, stonden er duizenden mensen in de rij; toen we naar bed gingen was Barack Obama net uitgesproken. Logistiek en fysiek was het niet mogelijk geweest om erbij te zijn. Jammer maar helaas: als mensen mij later vragen waar ik op deze historische dag was, zal mijn antwoord zijn: op de bank, bij Megan, in Romeoville, Illinois.

P.S. Zojuist heeft Megan geprobeerd een Chicago Tribune te scoren, maar ze schieten overal van de schappen en ze kon er nog maar 1 bemachtigen. Middels een “paper, rock, scissors” berechtiging werd dat exemplaar aan Megan toebedeeld. Mijn pruilende gezicht deed haar besluiten op een laatste, wanhopige zoektocht te gaan: we renden naar de auto, reden naar verschillende winkels, maar overal was ”The Trib” al uit de schappen gevlogen. Zelfs een telefoontje naar collega’s van een nabijgelegen vestiging van Barns & Noble mocht niet baten: ze wilden de krant niet voor haar achterhouden. Ten lange leste zette Megan haar belangen opzij en gaf ze mij de Tribune: zij zou toch nog andere, grote kranten kopen.

“Are you sure?” vroeg ik.
“As long as I don’t have to see it.”

Vanmorgen vroeg werd ik gewekt (of eigenlijk werd mijn aandacht getrokken) door gemauw voor mijn deur: Mittens wilde naar binnen. Toen ik de deur open gedaan had kwam ze bij me in bed liggen voor ongeveer 30-40 minuten. Het stelt niet zo veel voor, maar ik vond het erg fijn. Enerzijds omdat ik blijkbaar al een soort band gevormd heb met de huispoes; anderzijds deed het me denken aan thuis: Duszka kruipt ook altijd bij me onder de dekens, om dat (iets luider dan Mittens) te gaan spinnen. Gelukkig is Duszka in goede handen, maar ik mis haar toch wel. Ter compensatie aai ik Mittens veelvuldig, maar ze is wat angstiger en wispelturiger en gaat bovendien niet op je schoot zitten.

Mijn dagritme is behoorlijk vreemd. Ik heb geen jet-lag, maar de slaaptijd is wel verschoven; ze staan hier al vroeg op (Brian om 5:30u, de rest om 7:00u) en dan kan ik sowieso niet blijven liggen. Ik word vaak al vroeg wakker en maak dan wat aantekeningen over gedachten die ik heb ten aanzien van wat ik allemaal gedaan en gezien heb, zodat ik dat later (nu) op kan schrijven. Daarna ga ik wel weer wat proberen te slapen, maar het is meer een soort half-wakker rusten, in een poging het lichaam in toom te houden voor het op hol slaat en halverwege de dag instort.

Gisteren was een rustige dag. ‘s Morgens brachten we Laura met de auto naar school. Bijna iedereen brengt zijn kinderen met de auto naar school en er staan op verschillende plekken rond school (maar vooral op de parkeerplaats bij school) oversteekmensen met stopbordjes, om ervoor te zorgen dat niemand de enkele wandelaar niet bruut wordt overreden. Alsof niet iedere Amerikaan al braaf de auto stil zet bij de stopborden op iedere hoek. Zelfs al zie je ruim vantevoren dat er niemand aankomt, de Amerikaan stopt.

De stopborden lijken een heel andere functie te vervullen dan een noodzakelijke stop op een onoverzichtelijke plek; zelfs op parkeerplaatsen bij Wal-Mart en andere winkelplaza staan ze. (Mocht je tegelijk aankomen, dan is het een soort staarwedstrijd: degene die het eerst de beleefdheidsrite van voorrang geven doorbreekt gaat voor.) Overigens woont Megan misschien een mijl van Lauras school en is ze daarmee een van de grote afstandsrijders. In de tijd dat men hier in de file staat om het kind af te zetten bij school, had men de fiets kunnen pakken en de kinderen makkelijk voor de deur kunnen droppen; nu staan er grote auto’s in de rij, waar kleine koters met tasjes en broodbakjes uit huppelen.

Megan en ik zijn daarna naar de “Frugal Muse” geweest, een charmante tweedehands boekwinkel met bovendien cds, dvds en videos te koop. Natuurlijk konden we dat eerst niet vinden, dus moesten we het eerst vragen op een dichtbijzijnd winkelplaza. Daar hadden ze het over een “puny” winkel, “tucked away in the corner.” Dat was het niet, hoewel de voorgevel niet erg breed was, ging de winkel toch redelijk de diepte in en hadden ze rijen vol met hoge kasten. Voornamelijk fictie, maar ook behoorlijke secties “Americana” en Amerikaanse geschiedenis. Daar was ik wel even zoet mee.

Met in het achterhoofd dat ik nog andere boekwinkels wilde bezoeken en dat ik alles mee moest kunnen krijgen in de koffer, heb ik een behoorlijk conservatieve schifting gemaakt. Enkele boeken die ik eigenlijk wel wilde, voor een prijs waarvoor ik ze normaal niet zou laten staan (hardcovers voor $5,- bijvoorbeeld), hebben hun weg langs de kassa niet gevonden. Gelukkig hadden ze maar een paar boeken over Lincoln, anders was het nog moeilijker geweest.

Bij de kassa vroeg ik of ze ook debetcards (?) accepteerden en de cassiere zei van wel. Toen ze vervolgens mijn kaart aannam en ik zocht naar de pintoetsen, antwoordde ze dat dat via een handtekening ging (“you just sign for it”). MIjn pas werd niet geaccepteerd door het apparaatje, omdat het geen debet/creditcard was. Gelukkig had ik nog genoeg contant geld bij me (ik had eigenlijk geen idee hoeveel ik nog had, maar ik heb nog voldoende, bleek later). Ze werken hier allemaal met creditcards en cheques, waar ik me toch over blijf verbazen. Een man die in New Salem een korte uitleg gaf over de winkel waar Lincoln in werkte, liet een boek zien waarin mensen opschreven wat ze meegekregen hadden en hoeveel ze later nog moesten betalen. “It was kind of like a credit card,” zei hij. Ik vond dat eigenlijk wel een mooie vergelijking: Amerikanen kopen nog altijd op de pof.

‘s Middags bezochten we Caputo’s, een internationaal georienteerde supermarkt, met importgoederen uit voornamelijk Italie en Oost-Europa. (Overigens waren we ook deze winkel eerst voorbijgereden, voor we hem vonden, waarop Megan me verzekerde dat ze normaal nooit zo vaak de weg kwijtraakte. “We don’t get lost,” zei ik, “we just can’t find what we’re looking for.”) Ook bij Caputo’s hadden ze dozen vol met instant noodles, zelfs met de onder studenten zo populaire “Ramen Noodles” (slechts $.19 +tx), maar weer geen vegetarische variant: alleen maar Beef, Shrimp, Chicken en Sea Food. Teleurgesteld droop ik af naar de Candy Aisle, waar ik twee zakken crunch chocolate bars kocht. Men kan immers niet leven van donuts alleen.

Eerder deze week heb ik overigens bij Trader Joe’s al een pakje “Tofurkey” gekocht, om op brood te doen. Het zijn tamelijk smakeloze vegetarische kalkoenplakjes, maar wel ongeveer het enige wat ik op het gebied ben tegenkomen. Allemaal schappen vol met vlees, maar voor vegetariers is er niet zo heel veel te krijgen. Misschien komt dat ook omdat men hier niet zo veel brood eet, zeker niet bij het ontbijt: daar eet men allemaal cereal. Dat is begrijpelijk, want het brood smaakt hier behoorlijk vreemd; er zit een nare bijsmaak aan, waardoor ieder lekker beleg ongeveer wordt verdreven.

Voorheen snapte ik niet zo goed waarom Megan, als ze zo dicht bij de stad woonde, zo weinig naar Chicago ging; maar nu ligt dat toch wel anders. Eigenlijk heeft ze overal in de buurt verschillende winkels waar ze kan shoppen–allerlei supermarkten, kledingwinkels, gemakswinkels, in alle varianten. Je rijdt behoorlijk wat rond, naar plaatsjes als Naperville, Napier, Joliet, Bolingbrooks, waar ze alles in alle soorten en maten kan vinden, zonder naar de Metropool te hoeven. Wat dat betreft is het landschap heel anders dan in Nederland. Overal liggen de winkelplazas langs de wegen, met grote borden die moeten verleiden om binnen te komen.

Vandaag staat een bezoek aan Lincoln Park op de agenda en dan met de taxi naar Powell’s bookstore. We moeten en zullen het vinden!