Fourscore and Seven Books

Omdat ik merkte, dat een Engelstalige weblog zich soms niet leent voor sommige, meer regionale onderwerpen, heb ik besloten mijn weblog op evangelievanpeter.nl uit de sluimerende toestand waarin het zich bevond op te wekken. Het idee is dus, om daar mijn meer Nederlandgerichte gedachten te laten weerklinken (in de echo’s van de leegte; in de woestijn waarin ik roep). Dus nu heeft u weer twee websites om regelmatig vergeefs na te kijken, hoezee!

[This message is about the resurrection of my Dutch blog, which is of no use to those who didn't understand the above sentences, anyway. So don't fret about it. Or start learning Dutch.]

Outside, in a unanimous feat of exuberance, there are ongoing showers of colorful fireworks. I sat watching in my lazy chair for a while, and now I glance outside intermittently as I am typing this. There is a feeling of sadness and simultaneously I share the optimism that speaks–loudly–from the rockets’ red glare near my windows and at the horizon. My cat is tense and looks at me anxiously, unable to comprehend this human madness.

A new year has commenced in celebration, as well as contemplation. If every new beginning means another end, there are things to look back upon: what did this year bring me, and how has it shaped me? Of course, it was early this year that I started working full-time and I read a single book that got me enthusiastic about the elections, so I planned my vacation to coincide with their culmination. My subsequent trip to the US turned out as a great event in my life.

One of the most radical changes, of course, was when Danielle and I broke up in June. She moved out, and it shook my world: not only was my apartment half empty and my ever-present companion gone, it created or resurrected in me a sensitivity to and meditation on the world around me that seem to inflate impressions at moments such as these. In short, in the past six months I have irregularly been in awe because of the slightest things.

This year, I read less books and less pages than the previous two. In 2006, I read a total of 76 books compiling 14,907 pages. In 2007, the numbers shrunk to 56 and 13,092, respectively. In 2008, then, the decline continued: the total is a mere 53 books, which is one a week, and 12,998 pages, which amounts to 35.5 pages a day. The only increases seems to be the number of average pages per book, which was 245 for this year (196 and 234 previously) and the number of books read that relate to Lincoln (0, 1, and 10). In a way, this all makes sense, because I started working more (and this year obsessing with Lincoln more, as well), but I feel unsatisfied nonetheless.

Which is where looking ahead comes in: what I would like to see myself do and become. Saying I am planning to visit the US again come June, would be an almost trite application of the concept, but concrete plans often have the quality of appearing trite, when in fact they are the stepping stones to who you want to become. Another such plan is writing more blogs, because the process of writing them forces me to organize my thoughts on topics, and sometimes to delve into the topic a bit more before I actually write about it (after all, the basic idea is that I have something to say). On a smaller scale, yet perhaps more urgent, is the project of elaborating my Chicago blogs, by adding a few thoughts and experiences that I had not yet written down in my daily messages home.

Naturally, after the lamentations about the decline in number of books read in a year, it follows that one of my main resolutions is to read more. I could, to add a little something extra, enhance the challenge-to-self by demanding my list to include nineteenth-century classics such as Moby Dick and Walden (not to forget Uncle Tom’s Cabin), but let’s not get carried away here. An average of more than one book a week, or rather 41 pages a day to reach the number of 15,000 in a year, should be possible to obtain.

The fireworks are slowly dying out, as the sparkling and crackling fountains of color have given way to emphases on the auditive–solitary bangs and pops find their way from left and right to my ears, as desperate remnants of a once powerful force. I am thinking of how this year, I spent Christmas and New Year’s alone, and I am resolved to change that next year; although I realize I am going to need a little help from someone special for that–but a fellow can hope, can’t he?

I guess that’s the central premise behind resolutions; it’s not just change, it is also hope that it can actually be done. After all, New Year’s Resolutions are–or should always be–just that: change we can believe in, to re-enforce and perpetuate hope, and stay optimistic for at least one day.

I wish all of you a Happy New Year, and may blessings rain upon you in 2009.

Of het als bekend geacht mag worden weet ik niet, maar er is een theorie over een bepaald aantal graden van verwijdering of, in mooi Engels, “degrees of separation,” tussen mensen. Als ik jou ken en jij kent de burgemeester van Groningen, dan ben ik twee graden verwijderd van die burgemeester. De theorie draait eigenlijk om de idee dat (bijna) iedereen maximaal zes graden van elkaar verwijderd is.

In de volksmond wordt het ook wel het fenomeen van het handschudden genoemd; in plaats van “six degrees” ben je dan “six handshakes away” van iemand. Dat is waarom ik vandaag vroeg aan een klant of ik zijn hand mocht schudden.

Hij kocht een goedkope biografie over Hillary Clinton van de buitenbak, waarop ik natuurlijk vroeg of hij de verkiezingen een beetje volgde (ik hou er nu eenmaal van mensen lastig te vallen met mijn hobby’s). Sterker nog, antwoordde hij, hij kende de Clintons persoonlijk: hij was wel eens op bezoek geweest en had woorden met ze gewisseld. Dat hij hetzelfde heeft gedaan met andere bekende mensen is in deze irrelevant; het gaat mij puur om mevrouw de kandidaat-presidentskandidaat.

Nadat hij instemde om mijn hand te schudden, legde ik hem uit dat ik door deze korte beweging mevrouw Clinton ineens tot twee handschudden genaderd was. Ik lachte: we zijn nu praktisch vrienden! Wat ik met deze nieuw-verworven status ga doen weet ik nog niet, maar misschien dat ik vanaf nu wat invloed kan gaan uitoefenen (wees niet verbaasd als ze ineens opgeeft, of haar campagne aan intensiteit inlevert).

Overigens zijn de implicaties van het kunnen rekenen van Hillary tot mijn bijna-vriendenkring enorm. Ik heb namelijk niet alleen Hillary’s hand bijna geschud, maar ook een debat met Obama bevindt zich plotseling in mijn nauwe zijnsrelaties. Sterker, omdat Hillary regelmatig de hand schudt van Barack (ja ja, ook hij nadert direcht de “first name basis”), wordt mijn drie-handschudden-van-verwijdering constant bevestigd en behoor ik bijna tot het campagneteam van Obama. Wie had dat voor vandaag kunnen dromen?

Alles is veranderd in een handomdraai. Van niemand ben ik iemand geworden: ik ben nog slechts drie handschudden verwijderd van de machtigste persoon ter aarde (drie ook, van, hopelijk, de toekomstige president)—en dat allemaal alleen maar omdat die ene klant een boekje af kwam rekenen voor €2,50 en ik hem lastig viel met mijn hobby.

Het is alweer bijna een week geleden, maar we hebben afscheid mogen nemen van 2007 en een nieuw jaar welkom mogen heten. Het is 2008!

Moge dit jaar voorspoedig verlopen voor eenieder.

Normaliter doe ik niet zo aan goede voornemens (en als ik ze heb, dan hoeven ze niet te wachten tot het nieuwe jaar), maar ik heb er toch 1 voor mijzelf geformuleerd. Om de proliferatie van mijn boekenkast in toom te houden (en om het percentage boeken dat ik van mijn verzameling gelezen heb te vergroten), heb ik mijzelf voorgenomen om niet meer boeken te kopen dan ik gelezen heb. Aangezien ik netjes bijhoud hoeveel boeken ik per jaar lees, kan ik daarnaast opschrijven hoeveel boeken ik gekocht heb. Het kan me motiveren om zowel meer boeken te lezen als minder geld uit te geven aan nieuwe boeken.

Waar ik in 2006 nog 76 boeken gelezen had met een totaal van 14.900 bladzijden, kwam ik in het afgelopen jaar niet verder dan 56 boeken en 13.537 bladzijden. Hoewel dat alleen compleet gelezen boeken zijn (en daarin niet de meer dan 1000 bladzijden in niet geheel of uitgelezen boeken zijn verwerkt), blijft het een teleurstellende ontwikkeling. Wel telden de boeken gemiddeld zo’n 25 bladzijden meer. Natuurlijk zeggen deze cijfers niet zoveel over de inhoud van de gelezen boeken en wat ik ervan heb opgestoken, maar dergelijke simpele cijfers kunnen toch een motiverende werking en een meetbaar resultaat hebben.

Ik weet geen originelere titel dan “de laatste loodjes.” Waar voor menig student de Keiweek net begonnen is, als kennismaking met de stad en de nieuwe studie, gooi ik de handdoek in de ring: ik ben bezig met mijn laatste inspanningen voor de Bachelor. Althans, dat hoop ik: ik moet ze immers met een voldoende afsluiten.

Het is een drukte van belang: ‘s morgens studeren voor mijn tentamen; ‘s middags werken; ‘s avonds mijn essay over antropomorfisme.  Hoewel de onderwerpen van mijn studie an sich erg interessant zijn, heb ik nooit de kwaliteit bezeten om me hard te gaan inzetten voor de studie. Ik hou van lezen, en ik lees met name non-fictie voor mijn plezier, maar zodra het verplichte kost wordt komt er een notitiebloc aan te pas en is het aangename gevoel van lezen geheel verdwenen. Krampachtig worden verbanden gezocht, relevante dingen genoteerd en constant resoneert de vraag: moet ik dit weten?

Welnu, dit moet ik nog even weten, en dan ben ik, hopelijk, eeuwig vrijgezel.

Ik weet niet of er trouwe lezers van dit web-log zijn, maar diegenen die hier wel eens kijken om iets mee te pikken van mijn fascinerende leven zullen het voortaan met een andere blog moeten doen.

Gelieerd aan mijn website, http://www.evangelievanpeter.nl heb ik namelijk een blog aangevraagd: http://blog.evangelievanpeter.nl (ook via de website te bereiken). Misschien tot weerziens.

Wauw, is dat even schrikken! Ineens van rood wit blauw patriottisme naar een zwarte kijk op het leven. Misschien wat minder opzichtelijk is de naamsverandering: van Them and U.S. naar Faltering Futility. Bij dat laatste is een strike wel een mooie afbeelding, al zeg ik het zelf.

Dat is toch geweldig?