Fourscore and Seven Books

Omdat ik merkte, dat een Engelstalige weblog zich soms niet leent voor sommige, meer regionale onderwerpen, heb ik besloten mijn weblog op evangelievanpeter.nl uit de sluimerende toestand waarin het zich bevond op te wekken. Het idee is dus, om daar mijn meer Nederlandgerichte gedachten te laten weerklinken (in de echo’s van de leegte; in de woestijn waarin ik roep). Dus nu heeft u weer twee websites om regelmatig vergeefs na te kijken, hoezee!

[This message is about the resurrection of my Dutch blog, which is of no use to those who didn't understand the above sentences, anyway. So don't fret about it. Or start learning Dutch.]

Nostalgisch denk ik terug aan hoe het was: precies een jaar geleden klaagden wij hier ach en wee over de plotselinge prijsstijging van de blikjes mais. Kostten die destijds nog 25 cent, ze stegen, zonder aankondiging of landelijke verontwaardiging, in prijs naar 39 cent.

Langzaamaan hebben wij in het afgelopen jaar kunnen wennen aan deze plotselinge prijzenslag. We hebben, naast grootschalige budgetverplaatsingen, ons etenspatroon moeten aanpassen: wij eten nog zelden het heerlijke blikje mais.

Tot heden uiterste verslagenheid ons noopte los te laten en op te geven. Nogmaals hebben de supermarkten, normaliter bekend staand als prijzenoorlogen voerend, als een eensgezind front de kosten voor een simpel blikje omhoog geschroefd: van 39 naar 44 en soms zelfs 49 cent. Van volksvoedsel is het veranderd in een luxueuse lekkernij, dat louter nog naast kaviaar en escargot geserveerd zal worden.

Het is nog nauwelijks anderhalf jaar geleden, maar het klinkt toch als vroeger. Weet je nog?—toen het goed was.

Danielle en ik hebben een zwakje voor mais. Nu was het zo, dat je voor 25 cent een blikje had, dus onze regelmatige consumptie was eigenlijk niet zo’n groot probleem. Bij elke winkel, van Edah tot Aldi tot Jumbo, kostte een blikje 25 cent.

De dagen van de winter zijn echter in aantocht en er valt niet aan te ontkomen: ook de prijs van blikjes mais staart ons nu koud aan. Alsof alle winkels een overleg hebben gepleegd over de te veranderen prijs, kost een blikje plotseling overal, geen huismerk uitgezonderd, 39 cent. Van 25 naar 39 cent is een prijsverhoging van maar liefst 56 procent! En waar maakt iedereen zich druk over: politieke debatten, naderende verkiezingen en al dan niet gemartelde Irakezen. Geen haan die kraait naar de mais!

Er gloorde tot vanmorgen nochtans hoop: Danielle had bij de Albert Heyn de Euroshoppermais gespot voor 23 cent! Gloria in excelsis Deo, dus wij trokken “over de heuvels en door het grote bos” naar de winkel voor wat blikjes. Bij de kassa bleken die echter aan te slaan voor–jawel–39 cent. Oh Gij, Appie!

Thans staart Danielle aangeslagen naar de laatste goedkoop gekochte blikjes: de medewerker achter de infobalie streek, bij kennismaking van de discrepantie in prijzen op de schappen en de kassa, over het hart en betaalde ons (geheel conform de norm), het verschil terug. Nog slechts zes blikjes van 23 cent resten ons, alvorens een rantsoen moet worden ingevoerd. En dan maar hopen dat de voedselbanken nog wel mais serveren.