Fourscore and Seven Books

BOEKEN

Het lukt me maar niet om door te lezen in boeken waarin ik ben begonnen. Op de een of andere manier heb ik moeite een boek voor langer dan een paar minuten op te pakken, zelfs als het onderwerp of het boek me wel degelijk aanspreekt. Misschien juist dan: omdat ik geen zin heb een interessant boek te lezen zonder er iets van op te steken, laat ik het liever liggen dan dat ik halverwege het boek niks wijzer ben geworden.

Een boekje dat ik in de afgelopen weken wel heb kunnen uitlezen, is Henk, Ingrid en Alexander, van Alexander Pechtold. Daarin interviewt hij mensen die bij de vorige verkiezingen op de PVV hebben gestemd en probeert te achterhalen waarom ze dat gedaan hebben en of ze dat weer zouden doen. Uit het feit dat ik het heb uitgelezen kan al worden afgeleid, dat het geheel weinig om het lijf heeft. Mensen zijn ontevreden over de politiek en stemmen daarom op de PVV en specifiek op de Grote Blonde Roerganger. Dat is geen nieuws, dus het boekje had net zo goed niet geschreven kunnen worden.

Of de interviews in het boekje integraal zijn overgenomen of dat het selecties zijn weet ik niet, maar van mij hadden al die complimentjes aan het adres van Pechtold niet in het boekje gehoeven. Iedereen lijkt wel een uitzondering voor hem te maken, als ze het hebben over politici. Al dat “maar jij doet het goed” of “jou mag ik wel” of “jouw debatten zijn interessant” gaat toch een beetje vervelen, want het gaat ineens niet meer over waarom mensen PVV stemmen, maar dat mensen eigenlijk D66 zouden moeten stemmen.

Laatst liep ik toevallig in de Selexyz in Utrecht, waar Pechtold vertelde dat hij de smaak te pakken had en meer wilde schrijven. Van mij mag hij, maar ik ben niet zo geïnteresseerd in wat hij verder te melden heeft.

FILMS

Minder lezen laat meer tijd over voor andere dingen, bijvoorbeeld films kijken. Zo heb ik laatst twee leuke animatiefilms van Dreamworks gekeken: Bee movie en Barnyard. Kinderfilms over dieren zijn niet alleen vaak erg grappig, maar ook erg interessant omdat ze iets laten zien over de relatie tussen mens en dier. Al is het alleen maar als je ziet dat alle dieren  op de boerderij van Barnyard praten, dansen en zingen, maar ook dat ze vissen vangen. Blijkbaar behoren die toch tot een andere categorie.

Bee movie

Bee movie is een grappige film over een bij die de veilige korf verlaat, op avontuur gaat en vriendschap sluit met een mens. Zij heeft een bloemenwinkel en zo wordt duidelijk dat bijen nodig zijn voor de bestuiving van bloemen. Je ziet hoe mensen angstig en agressief reageren op bijen en hoe de honing wordt geëxploiteerd door imkers in grote rijen met kassen, afgebeeld als fabriekjes waarin bijen versuft en vervreemd van de buitenwereld leven. In de film spant de bij een rechtzaak tegen het honingbedrijf aan en wint. Zo lijkt het een film die de kijker ervan bewust maakt dat gebruik van honing slecht is, omdat bijen ervoor ge- en misbruikt worden.

Omdat de bijen nu blijkbaar zo veel honing hebben dat ze het niet meer hoeven te maken, stoppen ze met nectar verzamelen en bloemen bestuiven, waardoor de hele wereld verdort en er geen bloemen meer bloeien. Zo laat de film de grote impact zien die bijen op de wereld hebben en hoe groot de gevolgen kunnen zijn als bijen hun werk niet meer kunnen doen. In werkelijkheid lopen we dat gevaar ook, maar dan door massale bijensterfte en niet door bijenluiheid. Nu eindigt de film met de dubieuze moraal dat we vooral veel honing moeten kopen, omdat bijen dan (en blijkbaar alleen dan) nectar blijven verzamelen, en dat we in vredige samenwerking met bijen leven: zij verzamelen nectar, maken honing, bestuiven bloemen en wij … gebruiken honing en bloemen voor onze consumptie

Barnyard.

Barnyard is eigenljik meer een komische film over hoe dieren praten en feesten als er geen mensen in de buurt zijn, maar ook over vriendschap, trouw en verantwoordelijkheid voor elkaar in het leven, met name voor Stier Otis, wiens adoptievader sterft bij het beschermen van de kippenren tegen coyotes. Een soort coming of age verhaal in een komische tekenfilmverpakking, zeg maar.

Ongeveer halverwege, rond minuut 40, komt de boer echter de stal in en wordt hij tegen het hoofd geschopt, omdat hij gezien heeft dat de dieren blijkbaar een verborgen leven hebben. Als de dieren discussiëren over wat er met de boer moet gebeuren—we moeten ‘m mollen!—wordt gezegd dat de boer altijd goed voor ze is geweest, want hij is veganist! Vervolgens wordt uitgelegd wat dat precies betekent. Omdat veganisme bij veel mensen eigenlijk niet precies bekend is, vind ik het leuk om te zien hoe de kijker ermee bekend gemaakt wordt—ook al heeft het varken een beetje een vreemde inbreng.

Bull: “The farmer’s a good guy, he’s been good to us.”
Donkey: “He’s a vegan, God bless him.”
Pig: “And what is a vegan, again?”
Mouse: “It means you can’t eat anything with a face.”
Rooster: “No no, that’s a vegetarian.”
Pig: “Vegetarians have to eat in the dark, right?”
Dog: “That’s a vampire, come on!”
Mouse: “You can’t eat cheese?”
Cow: “It’s not just cheese. Vegans can’t have any dairy products.”
Bull: “Cake?”
[?]: “Cake has egg products. But you can’t have any dairy.
Weasel: “No dairy? I love dairy. Does that mean I can’t be a vegan?”
Pig: “I love the smell of bacon. There, I said it.”

BOEKEN

Zo, het is eruit! Spek ruikt lekker en animatiefilms zijn leuk en leerzaam om te kijken, ofzo. Misschien wordt het weer eens hoog tijd om een goed boek te gaan lezen.

Impulsieve keuze

In een eerdere weblog heb ik het al over de veganistische levensstijl gehad, die me weliswaar consistenter maar tegelijkertijd buiten bereik leek—omdat ik er te gemakzuchtig voor ben. Inmiddels ben ik alweer enkele dagen onderweg in een maand waarin ik probeer me wel aan een dierproductvrij dieet te houden. De keuze hiertoe was tamelijk impulsief, nadat de vraag mijn hoofd doorkruiste of het werkelijk zo moeilijk was en of ik dat niet eerst zou moeten proberen en ondervinden om daar een realistische inschatting van te maken.

Daar heb ik niet meteen een lastige maand in de nabije toekomst voor gekozen (oktober of december, als ik waarschijnlijk enkele dagen bij familie of vrienden ga eten), maar een maand waarin ik voornamelijk thuis eet en dus voornamelijk zelf eventuele moeite zou moeten doen.

Lastig

Dat illustreert eens te meer mijn reserveringen bij het veganisme en de voornaamste reden waarom ik me er nooit eerder aan gewaagd heb: dat het lastig is, voor mijzelf (met mijn voorkeur aan gemakkelijke consumptie en maaltijden) maar ook voor anderen, die plots gelimiteerd worden in hun opties en gedwongen worden etiketten te lezen om na te gaan wat allemaal dierlijke producten bevat. Met dat laatste is op zich niets mis (omdat het verbreden van bewustzijn geen kwaad kan), ware het niet dat iets aan de ander wordt opgelegd—ofwel de verplichting of de optie om dan maar niet bij de ander te eten.

Deze gedachte vindt haar echo in de reactie van anderen, die de nadruk leggen op wat je niet meer mag eten, het strenge element en het sociaal-beperkende omdat anderen er nu eenmaal niet gewoon zijn rekening mee te houden. Ook restaurants en vooral snackgelegenheden zijn vaak niet voorzien op zo’n strict dieet—vegetarisme gaat nog, dan gooi je er vaak kaas of een eiwitrijke burger tegenaan, maar veganisme is blijkbaar te zeldzaam (volgens een schatting van de Nederlandse Vereniging van Veganisten, zo’n 16.000 in Nederland).

Het is echter de vraag, of dergelijke afwegingen van (licht) ongemak uiteindelijk kunnen of mogen opwegen tegen het ethische uitgangspunt dat ten grondslag ligt aan het dieet. Daarbij begrijp ik heus dat niet iedereen het principe van (verregaande) dierenrechten aanhangt, ook niet de vrienden en familie die eventueel met ongemakken worden geconfronteerd, maar de veganist is degene die bij zichzelf te raden gaat of dat ongemak van de ander nog relevant (genoeg) is—en des te meer ik denk over consistentie, des te meer ik het me afvraag.

Beperkte maaltijd

Een andere reactie, die volgens mij in het collectieve gedachtegoed van de maatschappij en dus ook bij mij leeft, is dat veganisme helemaal niet gezond is. Dat heeft volgens mij veel te maken met ons beperkte beeld van eten. Zelfs nu onze supermarkten en restaurants verrijkt zijn met een veelvoud aan culturele invloeden van alle continenten, heb ik het idee dat we ons bord nog steeds in drie vlakken verdelen. Die hoeven niet meer noodzakelijk vlees, aardappels, groenten te bevatten, maar dan toch vlees, rijst/couscous/pasta/noedels, groenten. Als vegetariër eet je al geen vlees, maar daarvoor is er nu een keur aan burgers in de schappen, gevuld met kaas, eiwitten, vitaminen en andersoortige smaakmakers. Op brood eet de vegetariër weliswaar geen ham, salami of filet Americain, maar kaas of hagelslag. Dat is allemaal al even wennen, maar het is nog overzichtelijk.

Het verhaal van de veganist wordt weer een stuk lastiger. In deze visuele informatiesamenleving zou ik eigenlijk een animatie moeten invoegen, waarbij per dieet—omnivoor, vegetarisch, veganistisch—steeds meer voedingsmiddelen van het bord verdwijnen: eerst zie je alles, dan verdwijnt de plak ham, en bij de veganist kun je ineens geen brood, boter, vlees, kaas of chocoladehagel eten! Wat blijft er dan in hemelsnaam nog over om te eten?

Appeltje eitje?

Een aardig advies voor beginnende vegetariërs en veganisten van de site “biteback” luidt, dat je niet te moeilijk moet denken: “vervang dierlijke producten zoals bouillon gewoon door plantaardige bouillon, gehakt door sojagehakt … roerbakvlees door seitan of vegetarische tofuroerbakreepjes” etc. In veel gevallen kan de samenstelling van je menu zonder veel moeite grotendeels hetzelfde blijven. Het probleem is, dat de meeste mensen geen kaas gegeten lijken te hebben van wat er zoal in voeding zit en de vele mogelijkheden die er buiten onze gewoontes om zijn.

Als je net begint met nakijken van de dingen die je normaal eet, lijkt het alsof er geen etenswaren zijn zonder dierlijke producten. Alles bevat dierlijke eiwitten, vetten, bindmiddellen, zuivel, of ei. Zelfs plantaardige boter is verrijkt met vitamine D3, van dierlijke komaf. Soms is het lastig om alles na te kijken en bij twijfel helpt navraag in de winkel ook niet altijd. De verkopers, hoe vriendelijk en welwillend ook, weten vaak niets of weinig over de producten die ze verkopen. Of bepaalde soorten brood en boter veganistisch waren konden ze me niet vertellen.* In alle eerlijkheid moet ik bekennen, dat het feit dat ik de vragen stelde ook alleen maar illustreert dat ikzelf allesbehalve goed geïnformeerd ben. Die informatie is met het lezen van de verpakking of het zoeken op internet echter redelijk snel gevonden.

Er was bij mij niet alleen tunnelvisie met betrekking tot de algemene maaltijdindeling, maar ook tot de geijkte producten van mijn boodschappenlijstje. Met het verbreden van mijn blikveld, is gebleken dat er wel degelijk veel diervrije etenswaren zijn—niet alleen in de biowinkel, maar ook bij de verschillende supermarkten in de buurt. Zo heb ik nu verschillende soorten smakelijk broodbeleg ontdekt, eet ik biologisch brood van de Albert Heijn, smeerboter en soja-yoghurt van de Jumbo. Er schijnt zelfs een diepvriespizza genaamd Marinara te zijn bij de Albert Heijn, maar nu die vooralsnog voortvluchtig is, kan ik ook eenvoudigweg een verse pizzabodem halen en dan zelf bedekken met groente, fruit en champignons.

Effectieve opname en gezondheid

Overigens moet bij het bovenstaande wel aangetekend worden, dat de bepalende factor van het eten niet zozeer uiterlijke kwantiteit (1 vegaschnitzel voor 1 karbonade) is, maar de innerlijke kwaliteit: de hoeveelheid in- en opgenomen voedingsstoffen. Als je bovendien bedenkt, dat de effectieve inname van dierlijke voedingsstoffen vaak groter is dan plantaardige, zou je juist meer (in kwantiteit) moeten eten eten voor eenzelfde kwaliteit.

Uiteindelijk is het belangrijkste echter niet dat de in- en opname van voedsel en voedingsstoffen bij een dieetverandering gelijk blijft, maar dat ze gezond is. Het is goed mogelijk, dat het niet-veganistische dieet zorgt voor een overcomplete en dus functieloze inname van stoffen (dat kan een teveel aan vetten, suikers, maar ook vitamines zijn). Daar is in het Westen al snel sprake van (met name als het gaat om suikers, zout, eiwitten en vetten), waardoor—en dat is essentieel—een geringere hoeveelheid uitstekend gezond kan zijn.

We worden, wat dat betreft, nogal beperkt door onze obsessie met het vleesgerichte eetpatroon. In dat licht zie ik ook een opmerking die een veganistische vriendin maakte over mijn concentratie op voedingsstoffen en vitamines: zij let eigenlijk alleen specifiek op haar inname vitamine B12, omdat ze, zonder bijzondere moeite te doen, helemaal geen tekort heeft aan ijzer, eiwitten of calcium. Het is, kortom, helemaal niet nodig om constant paniekerig met de rekenmachine aan de slag te gaan—tenzij je eetpatroon onvoldoende evenwichtig is, natuurlijk.

Bewustwording

Het loslaten en verandering van gewoontes is al genoemd in een vorige weblog, waarbij bewustwording van oude patronen een belangrijke rol speelt. Dat geldt niet alleen voor persoonlijke routines, maar ook om brede, maatschappelijk gedragen overtuigingen over eten. Dat kost in het begin moeite, maar naar mate te tijd vordert wordt de gewoonte vervangen en wordt het al makkelijker.

Een van mijn gewoontes die allicht zal veranderen, is die van het gemakzuchtige eten—samengestelde klaarmaakmenu’s en maaltijdsalades, maar ook de meeste pizza’s of ovenhapjes en snacks, zijn nu eenmaal niet veganistisch. Het gevolg is waarschijnlijk, dat ik veel gevarieerder zal gaan eten, meer zelf zal koken en meer groenten en fruit binnen zal krijgen. Eerlijk gezegd lijkt zo’n persoonlijke ontwikkeling me zo slecht nog niet—zo lang het uit overtuiging gebeurt en niet verandert in een obsessie.

Mensen zullen opmerken dat ik nog steeds op leren schoenen loop (of op een verenkussen slaap). Mijn veganisme is dan ook incompleet, omdat ze alleen mijn dieet en niet mijn levensstijl omvat.** Dit experiment was aanvankelijk ook meer bedoeld als een poging een maand veganistisch te eten, dan een maand proberen veganistisch te eten—een subtiel verschil, dat voortkwam uit de observatie van mijn vorige weblog: “Vooralsnog lig ook ik te lekker om overeind te komen.” Nu ik mijzelf echter heb ondergedompeld in de praktijk, lonkt de consistente invulling van mijn ethiek.

Als blijkt dat het veganisme makkelijk vol te houden is, wordt het misschien wel steeds meer iets waar ik mijn ei in kwijt kan en is dat niet, uiteindelijk, het hele eieren eten?

- noten –

* De eerste reactie van mensen is overigens dat je waarschijnlijk allergisch bent voor producten die in, bijvoorbeeld, brood zouden zitten. De gedachte komt schijnbaar niet in ze op, dat een veganistisch dieet meestal een (ideologische) keuze is.

**Eerst wilde ik zeggen dat ik geen veganist bén, maar dat is bij nader inzien het ontzeggen van een bewust gekozen levensstijl, op een wijze die mijzelf altijd tegenstaat als mensen me vragen of ik, in mijn vegetarische hoedanigheid, wel vis, kaas, of zuivel mag eten. We leven in een vrij land, dus ik mag al die dingen eten; ik kies er echter voor om het niet te doen.

“You’ve done more than enough: you’ve made me think.” –Guy of Gisborne, Robin Hood Series 3.

“You’ve changed me; you’ve healed me” –Sex and Death 101.

In mijn vorige blog ging het over gewoonte, specifiek over de gewoonte om vlees of dierlijke producten te eten, zonder er echt bewust mee om te gaan wat je nou precies eet. Ditmaal gaat het me niet om het specifieke voorbeeld, maar om de aard van gewoontes en de mogelijkheid om ze eventueel te veranderen. Ik geloof dat dat kan, maar dat je daarvoor eerst ofwel een stap terug moet doen ofwel geconfronteerd moet worden om te kijken naar en in te zien wat je precies doet.

Dat is immers een eigenschap die inherent is aan een gewoonte: dat het een automatische gedragssequentie genereert, die je alleen met een hernieuwde bewustwording kunt herkennen. Mijn grote vriend Hegel (ik mag Sjors zeggen) zei het al gevat: “das Bekannte überhaupt ist darum, weil es bekannt ist, nicht erkannt.” We worden in zekere zin blind voor de geijkte paden in ons leven—of dat nou het aanzetten van je computer is, het strikken van je veters, of het opruimen van de rommel.

Zo was ik bijvoorbeeld blind voor de abominabele toestand waarin mijn flatje zich bevond, tot iemand mij de ogen opende. Nu ben ik bezig het op te ruimen en het stukje bij beetje schoon en toonbaar te maken. Zo langzamerhand begint het ergens op te lijken, maar des te verder ik kom, des te meer ik tegenkom dat nog moet gebeuren.

Overigens houdt dat ook in dat er allerlei dingen weg moesten: dingen die jaren onaangetast op een kastje hebben gestaan, overblijfselen uit voorbije tijden, waarmee ik helemaal niks deed. Een grote tas opende zich, lege dozen boden ruimte voor allerlei snuisterijen die naar de kringloopwinkel konden.

“Change is hard, I should know” –She & Him.

Toch is een omkeer niet alleen een kwestie van opruimen; het is vooral een kwestie van een veranderd perspectief en bijhouden. Dat is het creëren van die andere, vervangende gewoonte. Vriendin A. te R. vertelde mij dat zij iedere dag na thuiskomst meteen een half uur in huis bezig gaat. Het is vervelend, gaf ze toe, maar het is niet zo lang en je houdt wel structureel je huis bij. Ondanks de opmerking van E. te A., dat iedereen zijn eigen ritme heeft (zo wast zij het liefst ‘s morgens af), geloof ik dat het eerste halfuur na het werk de minste extra planning of herinnering kost—ik hoef mij niet meer van iets anders af te trekken om aan het dagelijkse halfuur te beginnen.

Het aanvankelijk bruisende enthousiasme was ik al binnen enkele dagen kwijt. Ik had het idee dat het geen zin had, omdat er maar weinig dingen leken te zijn die een half uur zouden vullen. Toen ik vervolgens een lijstje opstelde met dingen die nog moesten gebeuren, kwam ik erachter dat het probleem niet zozeer lag in een gebrek aan taken, maar een gebrek aan motivatie: niet zozeer gold “het heeft geen zin” als “ik heb geen zin.” (En hoe vervelend is het dan, dat inzicht in het leven te vatten is in weinig gevatte oneliners.) Met andere woorden: het waren de hevige protesten van mijn luie bestaan tegen de veranderingen waarmee het te kampen kreeg.

Zo’n weerstand kun je zowel positief als negatief interpreteren. Voor invulling blijft haalbaarheid en werkbaarheid—dus een geringe weerstand—belangrijk: een ideaal zal wellicht gecompromitteerd moeten worden om een resultaat te (kunnen) behalen. Voor verandering is confrontatie echter niet zozeer het probleem, maar juist het middel: hoe moeizaam ook, het is de enige manier om een omslag te kunnen bereiken. Soms moet de confrontatie, hoe pijnlijk of moeizaam ook, niet worden aangegrepen om aan toe te geven en het resultaat te verminderen. Dat verwachten we van mensen die stoppen met roken en met drugsgebruik, misschien zelfs van mensen die principieel stoppen met vlees eten, waarom dan niet ook van mensen die beginnen met het inbouwen van een schoonmaakroutine?

Natuurlijk zijn gewoontes niet altijd iets om te veranderen; de effectiefste manier om iets af te leren is het te vervangen met een andere gewoonte, omdat je anders steeds dezelfde keuze opnieuw moet maken. Het kan, denk ik, echter geen kwaad om van tijd tot tijd het leven zoals je het leeft te evalueren, om na te gaan of er misschien gewoontes ingeslopen zijn, waar je niet achter staat. Misschien kan zo’n periodieke reflectie en zelfcorrectie, heel paradoxaal, zo veel onderdeel worden dat het zelf een gewoonte wordt.

Dat is, besef ik me, zo eenvoudig niet. Een van mijn favoriete zangeressen zong het al: “it’s never as easy as it looks. Good ideas may come and go. How will I recognize the moment when it’s there?” Toch is dat niet erg, als een dergelijke fluctuatie zich maar bevindt in een stevig geankerd geheel—als, met andere woorden, die verandering je eigen is.

Inmiddels ben ik enkele weken verder en er blijven taken over om te doen, dingen om bij te houden, en ik blijf braaf iedere dag bezig. Het kan komen omdat ik nu vakantie en dus tijd heb, maar het lijkt erop, dat de voornaamste slag die al geslagen is, niet zozeer de ingebouwde routine is, maar veeleer het veranderde inzicht: het feit dat ik dingen nu heel anders zie en dus vanuit mijzelf geneigd ben om dingen aan te pakken. Vanuit die visie zal het allicht ook makkelijker zijn om mijzelf te motiveren dingen te blijven doen. De verandering is, met andere woorden, mij eigen geworden en lijkt inderdaad geankerd in mijn immer reflectieve identiteit.

En ach, toen ik toch bezig was, heb ik stiekem de gelegenheid aangepakt om meteen ook maar weer met situps te beginnen. Een grote tas, een lege doos, een opgepoetste toekomst opent zich en ik spring erin.

“Every choice that I make
Changes the course I take
Won’t be afraid when I make mistakes
Open my arms & give in
Do it all over again
Do it all over
Again & again,
To get to the end
Of who I am now.” –Lily Frost – “All I ever wanted to be”

So my first theme reading month ended a while ago, and it was, if not an outright fiasco, a rather disappointing experience. Eventually I managed to read almost 1000 pages about Lincoln, but they paled in comparison to my grand scheme and to the stack of Lincoln books that I had put aside in great expectation. What’s more, I found that focusing on one single theme made me want to read other things. Of course, I was allowed to, but I was reading too little as it was, let alone if I strayed from the path, so I didn’t let myself get distracted.

Or did I?

This, my dear reader, is the wonderful sport of Curling. One slides, one sweeps, one scores–and, apparently, one jumps frantically on the ice and in the air. Sadly, the offical Olympic youtube channel doesn’t allow embedding, so I cannot use a video from the past Olympics, but believe me, I’ve spent many a minute glued to my screen, watching this amazingly odd game. Once I watched the ladies move across the ice, back and forth in deliberation, then fall silent and subsequently burst into shouting (“HARD! HARD!”) and crazed sweeping, I couldn’t pull myself from the screen. The rituals return repeatedly, off and on, for ten ends of ten stones to each team. The slow pace of it all is compensated by the looks, the gestures, and endless images of graceful scooting–made possible because one sole is smooth and the other’s rough, apparently.

I was swept up in the moment (pun intended, of course), and started thinking of another ice-centered event that the Dutch could focus on. With our diminishing domination on the speed skating rink, I think we must spread our chances of winning gold. To my surprise, there actually are Curling teams in The Netherlands, so we’re not forced to start from scratch. Alright, there are only four of them, and images on their website don’t look too promising, but come on, we have four years to qualify and practice (not necessarily in that order)! We can start by developing our shouts, and sweep the pavement daily (I’ve got a head-start because of my weekly mopping of the store floor). Inevitably, there will be new cheers in four years: Dutch Curling Gold in Russia! Who’s with me?

Vandaag kwam ik op de kaft van een boek de volgende mededeling tegen: “Roman gebaseerd op ware feiten.”

Toen vroeg ik me af of er ook zoiets bestaat als een feit dat niet waar is. Wikipedia biedt me het volgende uitsluitsel: “Een `feit` is een gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat, ofwel zintuiglijk kan worden waargenomen hetzij instrumenteel gemeten.”

“Ware feiten” zijn dus “echt echt gebeurde gebeurtenissen.” Dat u het even weet.

Every time I open the curtains (which, admittedly, is exceedingly rare, as I try to keep the heat in and cold out), I take a step back in surprise:  where I expect a wide array of colors outside, instead there lies a white winterscape so rarely available to Dutch eyes.

Conditioned as my mind has become through years of cultured molding, this cotton-colored view invites visions of Christmas, more than Christmas itself—with every added layer of snow, I half expect a bearded man, obese and tightly wrapped in an ill-fitting suit, to fly past my window and ordain all women prostitutes, yelling “ho, ho, ho!”

Today, in the train to Utrecht, I loved looking outside (with Dave Carter and Tracy Grammer on my newly acquired earphones) at the country passing by. They were empty fields of white, stretching between leafless rows of trees, hugging each other for warmth. Although the sight was empty and desolate, I felt the optimism of a clean slate and envisioned a youth running clumsily, sinking in the slushy substance, making angels and snowmen, and plotting a snow fight with whomever dared challenge him. Of course, there was no youth—it was merely my desire, materialized in a mirage, conjured up by the atmosphere that overwhelmed me.

I hid my face from the crowd and smiled.

The purpose of my travel was not, however, to indulge in exuberant sight-seeing, but to meet with C., a girl I exchange e-mails with. So I sat in that train,  half-nervous and worried about the development of the extension of an online friendship into real life. It is always uncertain how getting to know someone beyond their words on a screen will turn out.  To tell you the truth, it turned out to be really nice.[1]

C. is artistic and kind; she seems like the quiet type, bashful at times, smiling friendly and laughing at most of my jokes (or my explanation of them). We talked, walked around, visited some bookstores, and had a drink when it got cold. At times, I felt like hugging her, or putting my arm around her to keep her warm, but both my inhibitive nature and social protocol prohibited me. Gradually, eventually, Utrecht by day turned into Utrecht by night, so I had to leave for home. I had a good time and maybe we can arrange another meeting soon. We’ll see.

My return trip was less inspirational than the morning ride had been: it was dark and I was tired (which wasn’t so much being worn out by the day than it was by previous nights that had disrupted my normal flow of wake and sleep). In addition, the trains were delayed. First, the train leaving Utrecht was 10 minutes late, and it arrived 15 minutes late in Zwolle, because it had to wait before it was granted permission to enter the station. I had just missed my connection, so I had to wait 15 minutes for the next train, which was late as well, so it turned out to be 30 minutes of walking back and forth, occasionally hopping carefully to stay warm. Because this train had to slow down twice to let other trains pass, the delay increased, so I missed, yet again, my connection at the train station. Not giving in to desperation, I took a bus and got home safely, 3 hours after leaving Utrecht.

But I didn’t mind. As I boldly engaged the dried up snows and walked home, we exchanged text messages. This was a good day. And I almost forgot that my return ticket robbed me of €25.

This was actually taken late December, when there was more snow, but it's the "I like snow" thought that counts.

- – - notes – - -
[1] Once I shared an (insightful) observation concerning the characterization “nice” with a friend, who contended that to call something “nice” didn’t really mean anything. So she specified, there was “nice” (which in actuality meant “dull”) and “nice nice” (which meant “fun” and “thoroughly enjoyable”). Obviously, the “really nice” is equivalent to the “nice nice” here.

My cat seems to have calmed down again, after what must have felt to her as a perennial armageddon; worse than Christmas, this second coming of Christ is much more violent and an attack on her well-being. Duszka was restless, with all the bangs and pops and splatters (dare I say, “the rockets red glare; the bombs bursting in air”?): her ears were up, moving in all directions to identify where exactly this noisy danger was coming from and to determine a safe escape route (where there was none); her eyes fixed on me in a panicked gaze (as if I would suddenly disappear and leave her behind, with nothing more than a heap of clothes to remind her of my former existence).[1]

Inexplicable to our beloved, yet annually tormented pets, this is a marvelous phenomenon: that we pick an arbitrary date and massively light fireworks to it—this rite of passage into what is no longer called “a new day,” but “a new year,” as if that changes everything. We make up resolutions, we elaborate on intentions to start fresh and leave behind. It is also, ultimately, the promise of “A New Hope.”[2]

Some people drink into the New Year, others cheer, hug or kiss, make a toast or run outside and light fireworks. Me, I exited the year reading and entered 2010 in the same fashion. There was the intermission on the brink of either, in which my mom called and I heartily exchanged Best Wishes for the coming year with my family; they counted down with me on the phone, and included me in their cheers. We hung up and I raised my phone as if it were a glass of Champagne (without sipping it, naturally). Filled with the warm glow of affection, I then continued my personal  ritual of entering the New Year engorged in the written word. In the background, the world celebrated with me.

It may seem a strange way to spend New Year’s Eve, when it offers such an excellent opportunity to attend a party or be with friends and family. I admit it has crossed my mind more than once that I should have been with my mom and dad and sisters, but I also felt it was the appropriate way to close what I have dubbed my Year of Reading.[3] With a the goal of reading a set number of pages (namely 15,000), I was ever-conscious of the importance to keep reading, reminding myself not to lose focus of what I love (but always forget). It makes for time well spent. (The complete list can be found elsewhere.)

Anticipating my June vacation in DC and Springfield, Land of Lincoln, I started out with several books on Lincoln. By July, however, this focus subsided and gave way to the subject of christian apologetics and atheism. In between, I took a more general approach, reading books that are popular (e.g. the Twilight Series; Dimitri Verhulst; Murakami; “Taal is zeg maar echt mijn ding”), and books recommended by friends (Mistborn; Nietzsches tranen; Anna Karenina). Tolstoy’s novel can rightly be called my revelation of this year, and I intend to read at least his War & Peace in the near future.

Now I have crossed over into the New Year, and there is no such determination, no fixed number of 15,000 pages. If anything, there may be the magic number of 87 books as a centripetal force. I am not sure, though, whether it will refer to the number of books I will read (which seems unlikely), to an increase of posts on this website or, more readily available, the amount of new books bought by the end of this month. We shall see, in this, the year 2010 CE.

Happy New Year!

- – - notes – -
[1] This being a not-so erudite reference to the Left Behind-series by Tim LaHaye and Jerry B. Jenkins.
[2] Which, of course, is a not-so-subtle allusion to my planned Star Wars marathon.
[3] Also, I was glad not to have left my cat home alone, so I could comfort her a little with my presence.

This morning, I took a stroll to the park, to wake up and enjoy a beautiful Sunday Morning. It’s lovely in the park, this time of year: the colors, the scents, perfect images of the season.

Arriving back home and turning on my computer, I discovered that today was daylight saving time, and the clocks had to be switched back to an hour before. Instead of 9am, it is only 8, and I have the whole day ahead of me. I don’t mind, it feels like a good day, but it does kind of affirm what suspicion has risen in me lately: that I should change my address. As of now, I officially reside at the following location

Under a Rock 13,
Groningen

“No one can find the rewind button, boys,
so cradle your head in your hands,
and breathe, just breathe.”
(Anna Nalick – Just breathe (2AM)).

the above lyrics are appropriate in more than one way. First, I seem unable to breathe when I go to bed at night, when a certain fear overwhelms me. Fear of forgetting, of letting go that which I cherished so over the past three weeks. Fear that normality will flood whatever felt special. Which experiences teaches it won’t, but this fear is irrational and uncontrollable. There is no rewind button, nor a way to re-experience it, only the memory of what was. Now, there is just this short rush of panice, until reading a book, talking to a friend or falling asleep pushes it aside.

Sleep, then, last till about 2AM, when I wake, head full of unimportant, wandering thoughts. Songs in my head will repeat the livelong hour, till I give up and open my eyes, get up and try to exhaust myself, so I will fall asleep again and waste the first part of my day: today I got up at 11:40 AM, while it felt more like 8ish. “My body still remembers things I told it to forget,” sings John k. Samson, and I live it. Shortly, though, before everything will turn to daily routines, lovely memories, and beckoning futures.

It’s been a month since I last wrote, but winter makes sure that not a lot happens. The fortress of my home manages to keep out the cold and gray only barely, and at times I can hear it banging on the windows and doors (of course, it could just be those guys outside who are taking apart my front balcony for renovation).

I did have friends visiting for the first time: Pauline came, because she happened to be conveniently on route to my home (it’s a mere hour from Zwolle, after all), and  it was nice to finally meet her face to face. She was emotional from her break-up that week, and could only stay for a short while, but we had a nice time talking and walking through town when I took her to the train station (I kept such a sturdy pace as to tire her some more, but we managed to get her on the right train).

German Sarah and I have recently taken up exchanging e-mails again after a period of silence and she suggested that, since she has a car nowadays, she could just come and visit me much more easily than she would have with public transit. It took only 1,5 hours of straight driving for her to end up on my door step. After corresponding for a while, it’s nice to actually meet up and talk about nothing in particular. We went into town, grabbed something to eat and with no particularly impressive impression of the city center, we returned to my home, where she soon took off to escape rush hour traffic and arrive home in time to be with her husband (who was glad to find her home in one piece, she told me. I guess you never can know with all those strange men on the internet). As her accent is thoroughly British and her English unfaltering, Sarah never quite appeared German to me, which she considered a compliment (and it might well be, although I told her I am not sure about my appreciation for British people).

Of course, these simple words cannot convey what actually passes when you meet someone for the first time, face to face. First you’re nervous, then, suddenly, there’s a comfortable flow of words surrounding the reflective situation of re-examining someone’s position in your life. Online becomes offline and real life; you see non-verbal communication: looks and shifts and accomodating hands, while you watch the shadow of the clouds pass over the wall and see her squint her eyes at the re-emerging sun. I watched as Duszka kept at bay, first, and then ventured out trying to discover what the cat dragged in. In a way, I guess that’s how it works with me too.

Peter, Mirjam en Jodee

Past Friday there was another first encounter, when I met Jodee. She’s my newborn niece and–save for my father, who had to work–the entire family was present. It was great to see my sisters and their children, although I still refrain from holding anything that seems too fragile to handle with my two clumsy hands. As you can see, I had an alternative means of “remote control,” by letting my much more secure sister hold the baby as we all posed for a picture. Close enough, I’d say, especially to see that she’s tiny. It was fun to watch her big sister, Jamie, walk around on her own, wearing an shirt with the appropriate text “Miss Cute.” She is, with her pair of innocent blue eyes and her enthusiastic laughter, the spitting image of her mother at her age (as I recall not so much from memory but from pictures). Mike, big brother of my two nieces, is growing up a smart and lively little fellow, and Mats Jesper, who is to carry on the family name, has taken on the habit of denying any kind of misconduct by fervently shaking his head. They grow up so fast, and I am curious to see what lies ahead.

These, of course, are stories of my family; they are personal experiences that readers beyond that circle will scarcely find interesting, for they are unfamiliar with all the names and the people behind them. I did want to share, however, since this is my family, these are my experiences, and there is joy in me through all of them.

The entire Stamily