Fourscore and Seven Books

BOEKEN

Het lukt me maar niet om door te lezen in boeken waarin ik ben begonnen. Op de een of andere manier heb ik moeite een boek voor langer dan een paar minuten op te pakken, zelfs als het onderwerp of het boek me wel degelijk aanspreekt. Misschien juist dan: omdat ik geen zin heb een interessant boek te lezen zonder er iets van op te steken, laat ik het liever liggen dan dat ik halverwege het boek niks wijzer ben geworden.

Een boekje dat ik in de afgelopen weken wel heb kunnen uitlezen, is Henk, Ingrid en Alexander, van Alexander Pechtold. Daarin interviewt hij mensen die bij de vorige verkiezingen op de PVV hebben gestemd en probeert te achterhalen waarom ze dat gedaan hebben en of ze dat weer zouden doen. Uit het feit dat ik het heb uitgelezen kan al worden afgeleid, dat het geheel weinig om het lijf heeft. Mensen zijn ontevreden over de politiek en stemmen daarom op de PVV en specifiek op de Grote Blonde Roerganger. Dat is geen nieuws, dus het boekje had net zo goed niet geschreven kunnen worden.

Of de interviews in het boekje integraal zijn overgenomen of dat het selecties zijn weet ik niet, maar van mij hadden al die complimentjes aan het adres van Pechtold niet in het boekje gehoeven. Iedereen lijkt wel een uitzondering voor hem te maken, als ze het hebben over politici. Al dat “maar jij doet het goed” of “jou mag ik wel” of “jouw debatten zijn interessant” gaat toch een beetje vervelen, want het gaat ineens niet meer over waarom mensen PVV stemmen, maar dat mensen eigenlijk D66 zouden moeten stemmen.

Laatst liep ik toevallig in de Selexyz in Utrecht, waar Pechtold vertelde dat hij de smaak te pakken had en meer wilde schrijven. Van mij mag hij, maar ik ben niet zo geïnteresseerd in wat hij verder te melden heeft.

FILMS

Minder lezen laat meer tijd over voor andere dingen, bijvoorbeeld films kijken. Zo heb ik laatst twee leuke animatiefilms van Dreamworks gekeken: Bee movie en Barnyard. Kinderfilms over dieren zijn niet alleen vaak erg grappig, maar ook erg interessant omdat ze iets laten zien over de relatie tussen mens en dier. Al is het alleen maar als je ziet dat alle dieren  op de boerderij van Barnyard praten, dansen en zingen, maar ook dat ze vissen vangen. Blijkbaar behoren die toch tot een andere categorie.

Bee movie

Bee movie is een grappige film over een bij die de veilige korf verlaat, op avontuur gaat en vriendschap sluit met een mens. Zij heeft een bloemenwinkel en zo wordt duidelijk dat bijen nodig zijn voor de bestuiving van bloemen. Je ziet hoe mensen angstig en agressief reageren op bijen en hoe de honing wordt geëxploiteerd door imkers in grote rijen met kassen, afgebeeld als fabriekjes waarin bijen versuft en vervreemd van de buitenwereld leven. In de film spant de bij een rechtzaak tegen het honingbedrijf aan en wint. Zo lijkt het een film die de kijker ervan bewust maakt dat gebruik van honing slecht is, omdat bijen ervoor ge- en misbruikt worden.

Omdat de bijen nu blijkbaar zo veel honing hebben dat ze het niet meer hoeven te maken, stoppen ze met nectar verzamelen en bloemen bestuiven, waardoor de hele wereld verdort en er geen bloemen meer bloeien. Zo laat de film de grote impact zien die bijen op de wereld hebben en hoe groot de gevolgen kunnen zijn als bijen hun werk niet meer kunnen doen. In werkelijkheid lopen we dat gevaar ook, maar dan door massale bijensterfte en niet door bijenluiheid. Nu eindigt de film met de dubieuze moraal dat we vooral veel honing moeten kopen, omdat bijen dan (en blijkbaar alleen dan) nectar blijven verzamelen, en dat we in vredige samenwerking met bijen leven: zij verzamelen nectar, maken honing, bestuiven bloemen en wij … gebruiken honing en bloemen voor onze consumptie

Barnyard.

Barnyard is eigenljik meer een komische film over hoe dieren praten en feesten als er geen mensen in de buurt zijn, maar ook over vriendschap, trouw en verantwoordelijkheid voor elkaar in het leven, met name voor Stier Otis, wiens adoptievader sterft bij het beschermen van de kippenren tegen coyotes. Een soort coming of age verhaal in een komische tekenfilmverpakking, zeg maar.

Ongeveer halverwege, rond minuut 40, komt de boer echter de stal in en wordt hij tegen het hoofd geschopt, omdat hij gezien heeft dat de dieren blijkbaar een verborgen leven hebben. Als de dieren discussiëren over wat er met de boer moet gebeuren—we moeten ‘m mollen!—wordt gezegd dat de boer altijd goed voor ze is geweest, want hij is veganist! Vervolgens wordt uitgelegd wat dat precies betekent. Omdat veganisme bij veel mensen eigenlijk niet precies bekend is, vind ik het leuk om te zien hoe de kijker ermee bekend gemaakt wordt—ook al heeft het varken een beetje een vreemde inbreng.

Bull: “The farmer’s a good guy, he’s been good to us.”
Donkey: “He’s a vegan, God bless him.”
Pig: “And what is a vegan, again?”
Mouse: “It means you can’t eat anything with a face.”
Rooster: “No no, that’s a vegetarian.”
Pig: “Vegetarians have to eat in the dark, right?”
Dog: “That’s a vampire, come on!”
Mouse: “You can’t eat cheese?”
Cow: “It’s not just cheese. Vegans can’t have any dairy products.”
Bull: “Cake?”
[?]: “Cake has egg products. But you can’t have any dairy.
Weasel: “No dairy? I love dairy. Does that mean I can’t be a vegan?”
Pig: “I love the smell of bacon. There, I said it.”

BOEKEN

Zo, het is eruit! Spek ruikt lekker en animatiefilms zijn leuk en leerzaam om te kijken, ofzo. Misschien wordt het weer eens hoog tijd om een goed boek te gaan lezen.

Impulsieve keuze

In een eerdere weblog heb ik het al over de veganistische levensstijl gehad, die me weliswaar consistenter maar tegelijkertijd buiten bereik leek—omdat ik er te gemakzuchtig voor ben. Inmiddels ben ik alweer enkele dagen onderweg in een maand waarin ik probeer me wel aan een dierproductvrij dieet te houden. De keuze hiertoe was tamelijk impulsief, nadat de vraag mijn hoofd doorkruiste of het werkelijk zo moeilijk was en of ik dat niet eerst zou moeten proberen en ondervinden om daar een realistische inschatting van te maken.

Daar heb ik niet meteen een lastige maand in de nabije toekomst voor gekozen (oktober of december, als ik waarschijnlijk enkele dagen bij familie of vrienden ga eten), maar een maand waarin ik voornamelijk thuis eet en dus voornamelijk zelf eventuele moeite zou moeten doen.

Lastig

Dat illustreert eens te meer mijn reserveringen bij het veganisme en de voornaamste reden waarom ik me er nooit eerder aan gewaagd heb: dat het lastig is, voor mijzelf (met mijn voorkeur aan gemakkelijke consumptie en maaltijden) maar ook voor anderen, die plots gelimiteerd worden in hun opties en gedwongen worden etiketten te lezen om na te gaan wat allemaal dierlijke producten bevat. Met dat laatste is op zich niets mis (omdat het verbreden van bewustzijn geen kwaad kan), ware het niet dat iets aan de ander wordt opgelegd—ofwel de verplichting of de optie om dan maar niet bij de ander te eten.

Deze gedachte vindt haar echo in de reactie van anderen, die de nadruk leggen op wat je niet meer mag eten, het strenge element en het sociaal-beperkende omdat anderen er nu eenmaal niet gewoon zijn rekening mee te houden. Ook restaurants en vooral snackgelegenheden zijn vaak niet voorzien op zo’n strict dieet—vegetarisme gaat nog, dan gooi je er vaak kaas of een eiwitrijke burger tegenaan, maar veganisme is blijkbaar te zeldzaam (volgens een schatting van de Nederlandse Vereniging van Veganisten, zo’n 16.000 in Nederland).

Het is echter de vraag, of dergelijke afwegingen van (licht) ongemak uiteindelijk kunnen of mogen opwegen tegen het ethische uitgangspunt dat ten grondslag ligt aan het dieet. Daarbij begrijp ik heus dat niet iedereen het principe van (verregaande) dierenrechten aanhangt, ook niet de vrienden en familie die eventueel met ongemakken worden geconfronteerd, maar de veganist is degene die bij zichzelf te raden gaat of dat ongemak van de ander nog relevant (genoeg) is—en des te meer ik denk over consistentie, des te meer ik het me afvraag.

Beperkte maaltijd

Een andere reactie, die volgens mij in het collectieve gedachtegoed van de maatschappij en dus ook bij mij leeft, is dat veganisme helemaal niet gezond is. Dat heeft volgens mij veel te maken met ons beperkte beeld van eten. Zelfs nu onze supermarkten en restaurants verrijkt zijn met een veelvoud aan culturele invloeden van alle continenten, heb ik het idee dat we ons bord nog steeds in drie vlakken verdelen. Die hoeven niet meer noodzakelijk vlees, aardappels, groenten te bevatten, maar dan toch vlees, rijst/couscous/pasta/noedels, groenten. Als vegetariër eet je al geen vlees, maar daarvoor is er nu een keur aan burgers in de schappen, gevuld met kaas, eiwitten, vitaminen en andersoortige smaakmakers. Op brood eet de vegetariër weliswaar geen ham, salami of filet Americain, maar kaas of hagelslag. Dat is allemaal al even wennen, maar het is nog overzichtelijk.

Het verhaal van de veganist wordt weer een stuk lastiger. In deze visuele informatiesamenleving zou ik eigenlijk een animatie moeten invoegen, waarbij per dieet—omnivoor, vegetarisch, veganistisch—steeds meer voedingsmiddelen van het bord verdwijnen: eerst zie je alles, dan verdwijnt de plak ham, en bij de veganist kun je ineens geen brood, boter, vlees, kaas of chocoladehagel eten! Wat blijft er dan in hemelsnaam nog over om te eten?

Appeltje eitje?

Een aardig advies voor beginnende vegetariërs en veganisten van de site “biteback” luidt, dat je niet te moeilijk moet denken: “vervang dierlijke producten zoals bouillon gewoon door plantaardige bouillon, gehakt door sojagehakt … roerbakvlees door seitan of vegetarische tofuroerbakreepjes” etc. In veel gevallen kan de samenstelling van je menu zonder veel moeite grotendeels hetzelfde blijven. Het probleem is, dat de meeste mensen geen kaas gegeten lijken te hebben van wat er zoal in voeding zit en de vele mogelijkheden die er buiten onze gewoontes om zijn.

Als je net begint met nakijken van de dingen die je normaal eet, lijkt het alsof er geen etenswaren zijn zonder dierlijke producten. Alles bevat dierlijke eiwitten, vetten, bindmiddellen, zuivel, of ei. Zelfs plantaardige boter is verrijkt met vitamine D3, van dierlijke komaf. Soms is het lastig om alles na te kijken en bij twijfel helpt navraag in de winkel ook niet altijd. De verkopers, hoe vriendelijk en welwillend ook, weten vaak niets of weinig over de producten die ze verkopen. Of bepaalde soorten brood en boter veganistisch waren konden ze me niet vertellen.* In alle eerlijkheid moet ik bekennen, dat het feit dat ik de vragen stelde ook alleen maar illustreert dat ikzelf allesbehalve goed geïnformeerd ben. Die informatie is met het lezen van de verpakking of het zoeken op internet echter redelijk snel gevonden.

Er was bij mij niet alleen tunnelvisie met betrekking tot de algemene maaltijdindeling, maar ook tot de geijkte producten van mijn boodschappenlijstje. Met het verbreden van mijn blikveld, is gebleken dat er wel degelijk veel diervrije etenswaren zijn—niet alleen in de biowinkel, maar ook bij de verschillende supermarkten in de buurt. Zo heb ik nu verschillende soorten smakelijk broodbeleg ontdekt, eet ik biologisch brood van de Albert Heijn, smeerboter en soja-yoghurt van de Jumbo. Er schijnt zelfs een diepvriespizza genaamd Marinara te zijn bij de Albert Heijn, maar nu die vooralsnog voortvluchtig is, kan ik ook eenvoudigweg een verse pizzabodem halen en dan zelf bedekken met groente, fruit en champignons.

Effectieve opname en gezondheid

Overigens moet bij het bovenstaande wel aangetekend worden, dat de bepalende factor van het eten niet zozeer uiterlijke kwantiteit (1 vegaschnitzel voor 1 karbonade) is, maar de innerlijke kwaliteit: de hoeveelheid in- en opgenomen voedingsstoffen. Als je bovendien bedenkt, dat de effectieve inname van dierlijke voedingsstoffen vaak groter is dan plantaardige, zou je juist meer (in kwantiteit) moeten eten eten voor eenzelfde kwaliteit.

Uiteindelijk is het belangrijkste echter niet dat de in- en opname van voedsel en voedingsstoffen bij een dieetverandering gelijk blijft, maar dat ze gezond is. Het is goed mogelijk, dat het niet-veganistische dieet zorgt voor een overcomplete en dus functieloze inname van stoffen (dat kan een teveel aan vetten, suikers, maar ook vitamines zijn). Daar is in het Westen al snel sprake van (met name als het gaat om suikers, zout, eiwitten en vetten), waardoor—en dat is essentieel—een geringere hoeveelheid uitstekend gezond kan zijn.

We worden, wat dat betreft, nogal beperkt door onze obsessie met het vleesgerichte eetpatroon. In dat licht zie ik ook een opmerking die een veganistische vriendin maakte over mijn concentratie op voedingsstoffen en vitamines: zij let eigenlijk alleen specifiek op haar inname vitamine B12, omdat ze, zonder bijzondere moeite te doen, helemaal geen tekort heeft aan ijzer, eiwitten of calcium. Het is, kortom, helemaal niet nodig om constant paniekerig met de rekenmachine aan de slag te gaan—tenzij je eetpatroon onvoldoende evenwichtig is, natuurlijk.

Bewustwording

Het loslaten en verandering van gewoontes is al genoemd in een vorige weblog, waarbij bewustwording van oude patronen een belangrijke rol speelt. Dat geldt niet alleen voor persoonlijke routines, maar ook om brede, maatschappelijk gedragen overtuigingen over eten. Dat kost in het begin moeite, maar naar mate te tijd vordert wordt de gewoonte vervangen en wordt het al makkelijker.

Een van mijn gewoontes die allicht zal veranderen, is die van het gemakzuchtige eten—samengestelde klaarmaakmenu’s en maaltijdsalades, maar ook de meeste pizza’s of ovenhapjes en snacks, zijn nu eenmaal niet veganistisch. Het gevolg is waarschijnlijk, dat ik veel gevarieerder zal gaan eten, meer zelf zal koken en meer groenten en fruit binnen zal krijgen. Eerlijk gezegd lijkt zo’n persoonlijke ontwikkeling me zo slecht nog niet—zo lang het uit overtuiging gebeurt en niet verandert in een obsessie.

Mensen zullen opmerken dat ik nog steeds op leren schoenen loop (of op een verenkussen slaap). Mijn veganisme is dan ook incompleet, omdat ze alleen mijn dieet en niet mijn levensstijl omvat.** Dit experiment was aanvankelijk ook meer bedoeld als een poging een maand veganistisch te eten, dan een maand proberen veganistisch te eten—een subtiel verschil, dat voortkwam uit de observatie van mijn vorige weblog: “Vooralsnog lig ook ik te lekker om overeind te komen.” Nu ik mijzelf echter heb ondergedompeld in de praktijk, lonkt de consistente invulling van mijn ethiek.

Als blijkt dat het veganisme makkelijk vol te houden is, wordt het misschien wel steeds meer iets waar ik mijn ei in kwijt kan en is dat niet, uiteindelijk, het hele eieren eten?

- noten –

* De eerste reactie van mensen is overigens dat je waarschijnlijk allergisch bent voor producten die in, bijvoorbeeld, brood zouden zitten. De gedachte komt schijnbaar niet in ze op, dat een veganistisch dieet meestal een (ideologische) keuze is.

**Eerst wilde ik zeggen dat ik geen veganist bén, maar dat is bij nader inzien het ontzeggen van een bewust gekozen levensstijl, op een wijze die mijzelf altijd tegenstaat als mensen me vragen of ik, in mijn vegetarische hoedanigheid, wel vis, kaas, of zuivel mag eten. We leven in een vrij land, dus ik mag al die dingen eten; ik kies er echter voor om het niet te doen.

So my first theme reading month ended a while ago, and it was, if not an outright fiasco, a rather disappointing experience. Eventually I managed to read almost 1000 pages about Lincoln, but they paled in comparison to my grand scheme and to the stack of Lincoln books that I had put aside in great expectation. What’s more, I found that focusing on one single theme made me want to read other things. Of course, I was allowed to, but I was reading too little as it was, let alone if I strayed from the path, so I didn’t let myself get distracted.

Or did I?

This, my dear reader, is the wonderful sport of Curling. One slides, one sweeps, one scores–and, apparently, one jumps frantically on the ice and in the air. Sadly, the offical Olympic youtube channel doesn’t allow embedding, so I cannot use a video from the past Olympics, but believe me, I’ve spent many a minute glued to my screen, watching this amazingly odd game. Once I watched the ladies move across the ice, back and forth in deliberation, then fall silent and subsequently burst into shouting (“HARD! HARD!”) and crazed sweeping, I couldn’t pull myself from the screen. The rituals return repeatedly, off and on, for ten ends of ten stones to each team. The slow pace of it all is compensated by the looks, the gestures, and endless images of graceful scooting–made possible because one sole is smooth and the other’s rough, apparently.

I was swept up in the moment (pun intended, of course), and started thinking of another ice-centered event that the Dutch could focus on. With our diminishing domination on the speed skating rink, I think we must spread our chances of winning gold. To my surprise, there actually are Curling teams in The Netherlands, so we’re not forced to start from scratch. Alright, there are only four of them, and images on their website don’t look too promising, but come on, we have four years to qualify and practice (not necessarily in that order)! We can start by developing our shouts, and sweep the pavement daily (I’ve got a head-start because of my weekly mopping of the store floor). Inevitably, there will be new cheers in four years: Dutch Curling Gold in Russia! Who’s with me?

Vandaag kwam ik op de kaft van een boek de volgende mededeling tegen: “Roman gebaseerd op ware feiten.”

Toen vroeg ik me af of er ook zoiets bestaat als een feit dat niet waar is. Wikipedia biedt me het volgende uitsluitsel: “Een `feit` is een gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat, ofwel zintuiglijk kan worden waargenomen hetzij instrumenteel gemeten.”

“Ware feiten” zijn dus “echt echt gebeurde gebeurtenissen.” Dat u het even weet.

This morning, I took a stroll to the park, to wake up and enjoy a beautiful Sunday Morning. It’s lovely in the park, this time of year: the colors, the scents, perfect images of the season.

Arriving back home and turning on my computer, I discovered that today was daylight saving time, and the clocks had to be switched back to an hour before. Instead of 9am, it is only 8, and I have the whole day ahead of me. I don’t mind, it feels like a good day, but it does kind of affirm what suspicion has risen in me lately: that I should change my address. As of now, I officially reside at the following location

Under a Rock 13,
Groningen

“No one can find the rewind button, boys,
so cradle your head in your hands,
and breathe, just breathe.”
(Anna Nalick – Just breathe (2AM)).

the above lyrics are appropriate in more than one way. First, I seem unable to breathe when I go to bed at night, when a certain fear overwhelms me. Fear of forgetting, of letting go that which I cherished so over the past three weeks. Fear that normality will flood whatever felt special. Which experiences teaches it won’t, but this fear is irrational and uncontrollable. There is no rewind button, nor a way to re-experience it, only the memory of what was. Now, there is just this short rush of panice, until reading a book, talking to a friend or falling asleep pushes it aside.

Sleep, then, last till about 2AM, when I wake, head full of unimportant, wandering thoughts. Songs in my head will repeat the livelong hour, till I give up and open my eyes, get up and try to exhaust myself, so I will fall asleep again and waste the first part of my day: today I got up at 11:40 AM, while it felt more like 8ish. “My body still remembers things I told it to forget,” sings John k. Samson, and I live it. Shortly, though, before everything will turn to daily routines, lovely memories, and beckoning futures.

Yesterday was Sunday, my day off and the day to explore the realm outside my home, the constraints of which are both welcome and warming as well as narrowing.

I chose to use one of my train travel tickets and go to the De Slegte bookstore in Rotterdam, because I hadn’t been there in a while. In the past, for explicable reasons, I used to visit it more often, digging into the nice, extended American History section, never leaving empty-handed. Meanwhile, traveling there I could work on achieving my New Year’s Resolution of reading at least 41 pages a day: after all, it would be a 3-hour ride back and forth.

For some reason that almost defies my non-belief (be it in myself or in a Guiding Hand), I was able to critically assess the few books I held in my hands and put them back on the shelves. Lovely though they seemed, I knew I wasn’t going to read them any time soon and maybe my interest in them would fade along the way.

Next up was a visit to an old friend of mine. Old in spirit years and not in body years, as less skeptic people would probably point out at this time. I met him when I was about 16, when he was in a restless, rebellious phase and I was as much a goody two shoes as I am today. We lost contact after two years, only to pick it up some two years ago.

Ours is the kind of friendship that survives intermissions in which we don’t see each other, but it is good to see him every time I do. The affection does not necessarily show in many gestures. Our conversations are filled with comfortable, for understanding and reflective silences, and sudden bursts of English expressions—of the heart and the mind. He is one of those people you want to embrace, if not literally then at least in a spiritual sense. With his soothing presence, he calms me down.

Yesterday, we sat and talked about women, and life, and reminisced about how we first met, when we, come to think of it, were interested in the same topics. We’re 13 years further along the road, and what have we to show for it? In a sense, we’re still two lost boys, trying to make it through life the best we can. It is a process with stops and starts, but also with old friends to help you along the way.

The train ride back was short and sweet. Before I knew it, I arrived home with enough pages read to last me one more day.

I’ve been home for two days now, but for a while today I thought it was Monday. This morning I woke up with my alarm clock at 8:00 AM, set it to 9:00 and then slept till 9:40. When I finally got up, it felt like it was time to go back to bed; which would make sense in Chicago time, since it’d be in the middle of the night there. I guess biorhythm isn’t just light and dark and going to bed on time; it’s incorporated into your entire system. Although I thought I could avoid it by sleeping on the plane (going to bed at night and waking up in the morning), the jet-lag has confused my system. I feel alright now, but tonight will probably bring sleepless hours again.

Save for my cat (which one of these days I might re-baptize to Fuzzy McHairloss), I go about my business on my own again, and I miss the company that my vacation brought. Of course there’s the comfort of my own bed and pillow, the grocery store at walking distance, my independence and the availability of vegetarian noodles in variety; but there was a  certain carelessness to my vacation, a world in which everything was an authentic experience. Now life has returned to its familiarity, with both its pros and cons.

Naturally, it is the dichotomy of the US versus the Netherlands that creates the difference in my emotional responses to daily routines–Megan’s everyday life proved adventurous to me, just as my daily bromides might baffle her in a similar fashion. Now there is the collision of the two worlds and I am a bit shaky. I eat sandwiches with peanut butter, try to sort my Land of Lincoln blogs into a neat pdf file, watch movies, nibble on chocolate bars, and barely escape the heavy rainpour as I bring home a pizza and a new pair of scissors.

At home, I listen to a song by KanYe West, “Homecoming,” welcoming its appropriate lyrics as I close my eyes and envision concrete-colored highways with the downtown skyline at the horizon:
“Chi-city. I’m coming home again.
Do you think about me now and then?”

Leaves are living up to the season: they fall and subsequently lose their fascinating red, green and yellow to a muddy brown. Their enchanting chorus of crisps is sullied by careless rain and infidels walking their dogs in the park. Trying to smell the scents that I’m sure are still abounding, I produce nothing but a sniffle: an appropriate combination between a cold and a tear, in which I reflect the weather.

In the previous two weeks I have been deeply impressed by the world around me. The way people walk, or how sun rays form patters on my ceiling with the curtains slightly opened. Last week, on Sunday (that rare day of sun) I went strolling through Amsterdam with a friend, observing the lovely colors in the trees and nice books in the stores. Never before did I admire, enjoy and embrace the city as I did that day; if my initial opinion will be reinstated, that is an old, dirty city with nothing much to offer, I will have cherished this day in mid-October.

I am overwhelmed by it all: a lot of feelings, added to a loss of (self)control. Sometimes I just look around at what seems unimportant, and I will be silenced by awe. Next thing you know I’ll write a biography of “god within everything.” First things first, however: my trip to the US is fast approaching, and each day I get more excited. It all just adds to the wave of inspiration (and lack of words), especially now Obama’s doing so well in the polls.

Over the course of the next few weeks, I hope to keep y’all posted a bit more; maybe inform my loyal crowd of followers about the contents of my suitcase and the solidity of my newly acquired backpack. Or anything else that might be of little interest to you. Just keep checking out this blog of mine. 

In mijn vorige log sprak ik onder andere van een boekenmarkt en de zinloosheid die aan een bezoek verbonden zou zijn, omdat ze daar toch geen boeken over de Amerikaanse Burgeroorlog zouden hebben. Welnu, ik heb er een prachtig boekje gevonden over vrije zwarten: “Slaves without Masters” van Ira Berlin. Er schuilt stiekem toch een onverwachte zin in schijnbaar uitzichtloze situaties.

Verder sprak ik, tussen neus en lippen, van een bachelor. Welnu, de aanvraag voor een bul is de deur uit, want het is officieel (want het staat op Progress): ik heb alle vakken voor mijn Bachelor met een voldoende afgesloten. Van nu af aan zal ik mijzelf altijd een vrijgezel van de kunsten mogen noemen. Nooit meer ben ik titelloos en daar ligt de zegen van het huidige BAMA stelsel.

Peter Stam, Bachelor of Arts.

Het lijkt alsof je er een heel ander mens door wordt. Net als een verjaardag is een titel een scheidslijn, een streep waar je overheen stapt, zonder mogelijkheid terug te keren. In de woorden van de wijze volksfilosofen Elly en Rikkert:

“Geen weg terug – kijk niet achterom
Je kunt alleen vooruit
en draait rond en rond en rond
Tot de cirkel sluit.”

Mijn tred wordt voortaan gekenmerkt door een zelfverzekerde kadans. Het leven is een dans.