Fourscore and Seven Books

Het “ne me quitte pas” van weleer heeft plaats gemaakt voor een “go away, go away, leave me all alone.”

Danielle en ik zijn uit elkaar. Nu zo’n 3 weken alweer, maar gisteren was de eerste dag dat ze niet meer op de bank maar op haar eigen kamer sliep.

De laatste weken laten zich moeilijk omschrijven, anders dan de individuele woorden onwennig en spanning, omdat je ergens een streep onder gezet hebt en je elkaar toch nog steeds thuis treft. Nu zijn we als vrienden uit elkaar gegaan (vanwege twee onverenigbare toekomstvisies) en is het afwachten hoe die vriendschap zich gaat vormgeven, nu we elkaar niet meer dagelijks of wekelijks zullen zien. Het is ongewis en zal zich een plaats moeten vinden op onze gescheiden wegen.

Het spijt me, iedereen die ik het niet verteld heb en die het hier voor het eerst moet lezen. Het is me moeilijk gevallen om het de mensen om me heen te vertellen. Ik kon het niet zo goed kwijt en heb het zo veel mogelijk zelf geprobeerd een plaatsje te geven en het niet in de weg te laten staan van mijn normaal functioneren. Misschien dat het extra gevallen is op de schouders van enkele mensen, waar ik het wel mee besproken heb. Mocht dat zo zijn, dan wil ik die mensen bedanken voor hun bijstand.

Ik heb me gevoeld als een vulkaan die op het punt van ontspruiten stond, maar dat is nu weer enigszins gekalmeerd. Natuurlijk moeten er nog dingen geregeld worden, als ik alleen hier blijf wonen, maar dat komt allemaal op zijn tijd. Stukje bij beetje pak ik de draad weer op en probeer een evenwichtig leven te leiden.

Het is niet niks.

Op een dag kijk je terug en kan je nog slechts glimlachen–zonder die traan in de ooghoek, de snik in de keel of de snif met de neus. Dan zijn het nog slechts herinneringen en je ziet dat het goed was.

Op mijn e-mail met antwoord en de suggestie dat veel mensen wellicht geen e-mail hebben kreeg ik het volgende antwoord:

“hallo [chomsky]. bedankt voor het beantwoorden van de vragen. er wordt rekening gehouden met het feit dat plus minus 30 procent van de mensen geen mogelijkheid heeft om emails te versturen. van de overigen zal ook een aanzienlijk deel niet reageren. dit wordt uiteindelijk statistisch meegewogen bij het berekenen van de gegevens. dit is bij onderzoek altijd een realiteit (helaas). gr. [naam]. (we hebben overigens geen 500 maar 1000 briefjes verstuurd,omdat we vermoedden dat we te weinig respons zouden krijgen.dit zou een niet significant resultaat hebben opgeleverd.)”

Vooral die zinsnede “dit wordt statistisch meegewogen” vind ik tekenend. Blijkbaar zijn ze toch niet helemaal tot nijn verworden, als ze zich beseffen dat ze resultaten die niet bestaan niet mee hoeven te rekenen in de resultaten. Een zin als, “van de 1000 ondervraagden hebben 342 wel eens een kat gehad, en 257 niet,” klinkt weliswaar statistisch erg wetenschappelijk, maar is weinig steekhoudend. Is dit een glimp van redelijke hoop, of is dit een teken aan de wand: dat ik het in dit soort kleinigheden moet zoeken om te geloven in een goede afloop?

Aan de andere kant vraag ik me toch ook wel af: hoe weeg je ontbrekende resultaten statistisch mee? Ik doe een poging (en een duit in het zakje): “Van de 1000 ondervraagden hebben 401 niet geantwoord. Dit is een significant aantal dat wij niet kunnen negeren. Hieruit mogen wij concluderen dat ruim 40 procent (40,1 om precies te zijn) ofwel geen mogelijkheid heeft gezien te repliceren; ofwel dat zij geen zin hadden om te repliceren. Dat laatste kan weer onderverdeeld worden in mensen die een weerzin hebben tegen onderzoek in het algemeen, en mensen die niet reageren op onderzoek over katten specifiek. Wellicht interessant voor vervolgonderzoek zou zijn om die laatste groep te bekijken, en de reden uit te vinden die ten grondslag ligt voor dat uitblijven van reactie. Persoonlijke hypotheses daarvoor zijn: aversie en een rouwproces die ze ervan weerhoudt.”

Op mijn vraag wat ze willen onderzoeken, wat voor resultaten ze willen bereiken en welk doel het zal dienen heb ik, in evidentie, geen antwoord gekregen.

Vandaag viel een vermakelijk en tegelijkertijd verontrustend briefje op mijn deurmat. Ik kon tot geen andere conclusie komen dan dat de Nijnificatie van Neerlands jeugd tot ver buiten Groningen heeft toegeslagen. Lees en huiver!

- – - – - – -

19 juli 2005

Aan de bewoner,

Op de foto staat mijn kater Blawhi. Hij is sinds een aantal jaren spoorloos.Hierdoor geraakt ben ik tijdens mijn studie Diergeneeskunde op het idee gekomen, om met een aantal medestudenten, onze afstudeerscriptie te laten gaan over de verdwijning van huiskatten. We stellen steekproefsgewijs in de verschillende wijken van Groningen, 500 mensen 4 vragen. Ik stel het zeer op prijs als U de antwoorden op deze vragen, d.m.v. een email, aan ons doorgeeft,ook als U geen kat heeft. De vragen zijn:

1.Heeft U ooit in de afgelopen 10 jaar een poes of kater gehad.?
2.Alleen als u een poes of kater heeft gehad. Is er ooit bij U in de afgelopen 10 jaar een poes of kater verdwenen.?
3.Alleen als er een poes of kater verdwenen is. Wat was de aard van de vermissing (weggelopen,gestolen,evt.ongeval,etc.) en is de kat uiteindelijk teruggekeerd, of teruggebracht.?
4.Wat was het geslacht van de verdwenen kat.? Manlijk of vrouwlijk.?

Kunt U bij de beantwoording Uw woonwijk vermelden.?

Zeer bedankt voor Uw medewerking.

[naam1], cs.
Amsterdam

n.b. Ik zal, als U dat wilt over een jaar de resultaten van het onderzoek via een mailtje aan U doorgeven.

Email: [nickname]@yahoo.com ([naam2], Amsterdam)

[en dan, rechtsonder, met hand geschreven:] nr. 340
- – - – -

Een dergelijk schrijven (de interpunctie is letterlijk, tot in de puntjes overgenomen) bezorgt mij de rillingen. Niet alleen omdat kat Blahwi (anagram voor Whali B.?) al jaren spoorloos is, maar tevens omdat de beste student Diergeneeskunde blijkbaar niet in staat blijkt een fatsoenlijk vragenlijstje, gepaard gaand met een correct geformuleerd briefje, te produceren.

Daarenboven vraag ik mij enkele dingen af. Ten eerste, wat heeft de verdwijning van huiskatten te maken met Diergeneeskunde? Ten tweede, waarom ondervragen studenten uit Amsterdam mensen uit “de verschillende wijken van Groningen”? En wat doen de beste studenten als ze 500 keer “nee” op de eerste of tweede vraag ontvangen?

Als ze alleen mensen uit Groningen ondervragen (wat ik opmaak uit de bewoording), telt het dan ook als ik in de afgelopen tijd een poes ben kwijtgeraakt in een andere plaats? En als het wel binnen Groningen was, maar in een andere wijk, moet ik dat dan aangeven? Vragen troef!

Misschien een beetje flauw, verder, maar binnen welke termijn moet ik een antwoord terugsturen? En is het zo dat ik “een mailtje” met het resultaat (welk resultaat? Wat onderzoeken ze? — “een mailtje” getuigt niet van extensieve bedoelingen) over een jaar kan onvangen als ik dat nu wil? Of is het zo dat ik een mailtje kan ontvangen als ik dat over een jaar wil? Het is allemaal nogal onduidelijk.

Begrijp me niet verkeerd: ik stuur wel gewoon een mailtje met daarin een antwoord (1.Nee, uit de Concordiabuurt). Met misschien een kusje, om het leed van zijn missende kater te verzachten.

Liefs,

uw trouwe verslaggever terplaatse.

And the 5 points for Gender & Media go to … Peter.

We hadden een 8 op onze fabricatie over Playboy en Playgirl (“Naaktbladen met de billen bloot: Hoe de Playboy de Playgirl had moeten zijn”). Nu weet ik niet zo goed wat voor conclusies ik daaraan moet verbinden. Zijn we dermate tot nijn verworden dat we in het communicatiestramien passen? Hebben we juist de nijnificatie weerstaan en iets van kwaliteit in weten te leveren? Of is de docente dusdanig genijnificeerd dat ze kwaliteit niet van pulp weet te onderscheiden?

Aangezien het gemiddelde cijfer van alle ingeleverde werken een 7.43 was, gok ik op het laatste. Of toch — zou Bram “Non-fiction Pulp over Pulp Fiction” L. het licht hebben gezien na mijn extensieve commentaar en de rest van de groepen niet onderhevig zijn geweest aan communicatie-infiltratie en daarmee gepaard gaande nijnificatie? Misschien was het allemaal een specifiek tegen Missy & mijzelf gerichte actie?!

Hm. Het lijkt erop dat ik het parano

Ook Fokke en Sukke hebben eraan moeten geloven.

Vanmorgen bedacht ik me ineens (uit het blauwe) iets, dat we eigenlijk al veel eerder hadden moeten zien. Met Gender & Media hebben we ons talloze weken bezig gehouden met een onderzoek betreffende Playboy en Playgirl. Daar kwamen we tot de conclusie dat sommige mensen heuze Nijntjes zijn, en dat dat invloed kan hebben op anderen. Ook op ons, de intelligentsia. Maar de kern, de ernst dringt nu pas echt door. Het heeft al die tijd onder onze neus gelegen.

Kijkt u eens goed naar de volgende afbeelding:

Ziet die er werkelijk zoveel anders uit dan deze?

Ik dacht het niet! De Playboy is een speelbal in het Nijntje Empire! Wat een meesterzet: infiltratie in een door miljoenen wereldwijd gelezen blad. Playboybunny heeft een naam, en die naam is Nijntje! (En al die tijd gedacht dat het toeval was dat Hugh Hefner zo mooi allitereerde? Neen! Dat is de resonerende stempel van Dick “wereldheerschappij” Bruna. Zijn we nog te redden? Waar blijft die tegenbeweging?

Zie hier een schets van Nijntje die haar troepen inspecteert:

En hoe de nijnificatie toeslaat!

Al die jaren werden we omringd door nijnificatie, maar we worden ons er nu pas van bewust. De regering heeft middels een complot een “ja” voor de Europese Grondwet willen afdwingen — een grondwet die opgesteld is door wie? Nijntjes, het kan niet anders. Harry Potter, Jip en Janneketaal? Ja, goed verhuld, maar niet goed genoeg! Jan-Peetje Pig; Nijntjetaal. En het wordt nu herkend. Nog net op tijd.

We moeten zorgen voor herkenning en erkenning van het probleem: identificatie is de halve oplossing. Tijd voor een heuse war on nijntje (statistisch onderzoek heeft aangetoond dat meer dan de helft van de ondervraagden (60%)het daarmee eens is). Een wereldwijde omslag in het denken is nodig, en we hebben de steun van een echte wereldleider nodig. Mandela Muis en Bush Big kunnen we vergeten. Het moet komen van nobele strijders als Kim Jung Il, van Noord Korea. Wie heeft zijn telefoonnummer?

Vandaag in het nieuws: Nijntje krijgt een eigen munt. En een Penning. Steekpenning, zou ik zeggen! De wereld wordt overspoeld door de invloed van Nijntje. Lees er alles over op Missy’s weblog (in mijn linkslijst). Weest op uw hoede, want zelfs ik verander soms in een heuse “Peetje Pig.” Ja. Daar word je stil van.

En ik heb weer internet. Na verschillende malen de technische helpdesk gebeld te hebben, en braaf alle opdrachten te zijn langsgegaan (in de trant van: sluit een nieuwe netwerkkabel aan; trek de stekker uit de modem en schudt het heen en weer; of probeer een nijntje aan de muur op te hangen terwijl je op je kop staat) kwamen zij tot de conclusie die ik al direct getrokken had (in samenwerking met ALK): de modem is “kaduuk.” Vandaag kwam eindelijk (EINDELIJK!) de vervangende modem. En ik ben back in the race. Gelukkig. Ik begon al bijna moeilijk te ademen, te zweten, en om Heske’s grapjes te lachen (grapje, Heske).

Charles Groenhuijsen heeft me teruggemaild met dank voor de complimenten, en de mededeling dat hij ernaar zou kijken. Een tweede mail meldt dat hij ernaar gekeken heeft, maar wordt ondertekend met … Ch. Ook Charles is vatbaar voor Nijnificatie. Chubby Chipmunk.

En er wordt een Nederlander in verband gebracht met de verdwijning van het meisje uit Alabama. Ze leeft vermoedelijk niet meer. Al met al een droeve dag.