Went on an outing with my family today: imagine kids aged 1-4 running around and wasps trying to eat your icecream and mayonaise. Not pleasant.
Also, I went into this nauseating machine called the “para jump,” which made me feel for my laundry, I was shook up so bad. This is what it looks like in slow-motion:
Anyway, I had a blast. It was nice to be with my family: parents, sisters and nephews and nieces. They all grow up so fast, especially my dad. Maybe we should do this more often. 
Ik sla me door opnieuw een grijze morgen, waarop de poezen zeuren om brokjes en mijn geliefde nog in bed ligt uit te slapen, omdat zij gisteren om 2 uur thuis kwam. Het is mijn vrije dag, dus ik had daar gewoon bij kunnen blijven liggen, maar juist omdat ik vrij ben heb ik het idee dat ik er op tijd uit moet.
Sinds ik fulltime ben gaan werken bij De Slegte, is de grootste verandering eigenlijk wel de beperking van mijn vrije tijd. Normaliter had ik een nogal flexibel rooster, waarin ik twee of drie doordeweekse dagen vrij was. Nu is dat alleen de vrijdag, zodat alle zaken die ik moet regelen op die dag moeten vallen (immers, veel instanties werken niet op zondag of in de avonden).
Ook mijn leestijd is danig geslonken, alsmede mijn schrijftijd. ’s Avonds is het wikken en wegen wat te doen, zodat ik uiteindelijk vaak toch corresponderend, nieuws volgend, muziek luisterend achter de computer blijf zitten. Daar zou ik eventueel kunnen schrijven, maar na een werkdag zijn de puf en inspiratie eigenlijk grotendeels verdwenen.
Daarom, onder andere, het gapende gebrek aan geschreven stukjes van mijn kant. Ik hoop dat ik binnen niet al te lange tijd meer orde in mijn vrije tijd kan aanbrengen en meer prioriteit kan geven aan het laten schijnen van mijn licht op (voor mij) interessante onderwerpen. Er zijn al ideeën, dus dat zou moeten kunnen lukken. Misschien vandaag al; ik ben benieuwd.
P.S. Er staat momenteel een column van mij op de website van De Slegte, over “The Better Angel: Walt Whitman in the Civil War.” Degenen die wellicht via de link in mijn biografie hier terecht zijn gekomen heet ik van harte welkom. Hopelijk bevalt het u.
Zojuist last ik een zin in Matthijs’ weblog, waarin ik mijzelf herken en die ik dus graag wil delen:
Het zou een ieder die leeft (of wil leven) sieren in een vroegtijdig
stadium te beseffen dat schoonheid niet louter extrinsiek behoeft te
zijn.
Met besprekingen van boeken, films en dierenrechten is er in mijn web-log nauwelijks nog iets persoonlijks geschreven, de laatste tijd. Nu vinden sommige mensen dit prima, maar anderen kunnen een blik in mijn persoonlijke ervaring misschien waarderen.
Het is nat en fris buiten en ik hou niet zo van nat en fris. Mijn zusje, Mirjam, kwam gisteren doorweekt thuis na het rondbrengen van de post, waarop mijn moeder suggereerde dat ik vast blij was met mijn huidige werk. Ja, eigenlijk bevalt het me best, dat ik nooit meer in een zeiknat regenpak hoef rond te fietsen, onderwijl mijn fietstas proberend dicht te houden omdat anders de post veranderen zou in een lading doorweekte vodjes. Op goede dagen was het prima te doen: dan floot ik me een weg door de dag en was het zo gebeurd. Soms kwam je ook nog vriendelijke mensen tegen die je een hart onder de riem staken—soms alleen maar mensen die zeurden: de post was laat, had ik geen pakje, de geadresseerden waren vijf jaar geleden al verhuisd, etc.
De interactie met mensen bij de Slegte is veel uitgebreider. De sporadische burger heeft plaatsgemaakt voor een onregelmatige stroom aan mensen die verschillende vragen stellen. Laatst vroegen twee klanten zelfs of ik ze een bepaald boek kon aanraden (sorry, ik lees geen sci-fi of thrillers). De kennis van de indeling wordt steeds speelser, zelfs aangaande de afdelingen van de fonds- of ramsjafdeling; verder weet ik steeds vaker of we iets wel of niet hebben. Kortom, ik word al enigszins bedreven in het werk (al laat enige snelheid bij het kassawerk, met name inpakken, nog wel op zich wachten; gelukkig maar dat ik dat niet zoveel hoef te doen, achter).
Het grote verschil tussen klanten is grappig/leuk/fascinerend* om te zien. Sommige mensen verwachten van je dat je weet wat je op iedere plank van de winkel hebt staan; anderen verbazen zich over de (schijnbare) souplesse waarmee je je tussen de verschillende indelingen beweegt. Er zijn liefhebbers van boeken—vaak een specifiek boek of onderwerp—maar ook mensen die verzuchten dat ze al hoofdpijn krijgen bij het zien van zoveel boeken—veelal de scholieren die studieboeken zoeken. Dat laatste kan ik me niet voorstellen; al richt mijn interesse zich tamelijk specifiek op Amerika, filosofie en cultureel-maatschappelijke fenomenen, ik voel me volledig op mijn gemak tussen al die boeken.
Dat het werk zo aangenaam is, heeft ook grotendeels te maken met mijn collega’s. Al zijn er maar 8 collega’s (als ik goed tel), hun verscheidenheid is groot. Er wordt in de kantine en op de werkvloer behoorlijk wat afgelachen (en ik snap de inside-jokes steeds vaker), maar ze hebben ook vaak interessante dingen te zeggen waardoor het bovendien leerzaam is.
Over leren gesproken: naast het werk probeer ik ook nog mijn Bachelor te halen, dit jaar. Vooral aanvankelijk had ik moeite de beide te combineren, maar tegenwoordig zit ik op vrije dagen steeds vaker in de UB te studeren. Danielle en ik tijgen dan samen naar de bovenste verdieping, om er een paar uur de boeken in te duiken. Mijn kleine, grote liefde is een fanatieke studente geworden, die regelmatig op de bank of achter haar bureau met teksten over kunst en cultuur zit te lezen. Inmiddels is ze overigens ook een oud-collega, maar hard op zoek naar nieuw werk.
Mijn bachelor-thesis (groot woord voor een essay) krijgt steeds meer vorm: vragen en (eventuele) antwoorden of verklaringen vormen zich en kunnen bij elkaar geplaatst worden en krijgen ook steeds meer autoriteit (in plaats van slechts het vermoeden van een nederige student). Het ziet er naar uit dat door het grootste deel van de historici de inbreng van zwarten genegeerd wordt (hetzij op basis van logica, het zij op basis van officiele legerlijsten) en door anderen weer overdreven (veelal om de Lost Cause te verheerlijken). Uiteindelijk vochten er zwarten mee, maar op tamelijk marginale basis, en dan vooral om hun thuis—“blacks have made parts of Southern states their own through sweat and sacrifice”—te verdedigen, en niet iets als de heerlijke Zuiderlijke samenleving (net als veel van de blanke soldaten, overigens). Ja, zoiets dus.
Tot slot toch nog even politiek: met het aflopen van de verkiezingen is de aandacht allemaal weer enigszins weggeslopen (wij hebben geen achterdeur, maar het is vast van het achterbalkon gesprongen). Ter herinnering: ik stemde Partij voor de Dieren en die zijn met 2 stemmen in de kamer gekomen. Vreugde alom, natuurlijk. Toch maakte iemand op de PVDD-hyve al de opmerking dat de partij bij de meeste mensen niet serieus genomen wordt. Welnu, dan vind ik dat ik en medestemmers ervoor moeten zorgen dat daar verandering in komt. Zorg ervoor dat het serieus te nemen valt, denk ik dan. En dat was het, voor vandaag. Tot de volgende keer.
- – -
* doorhalen wat niet van toepassing is
Met de herinrichting van mijn web-log verwijder ik de volgende citaten uit mijn welkomstekst, opdat jullie, trouw lezersvolk, niet altijd langs dezelfde woorden hoeven te scrollen om vers geperste logjes te kunnen lezen. Dit doe ik allemaal voor jullie!
Om toch niet te hoeven rouwen om het verlies van zulke mooie citaten, plaats ik ze bij deze in een web-log. Geniet er maar van, nu het nog kan; straks verdwijnen ze uit beeld.
“Considering that the very existence of an amending clause is an admission that the Constitution may require fixing from time to time, how could one express perfect faith in a document that is imperfect by its own admission?”
-Daniel Lazare-
- “They eat pigs?”
- “Pork, they call it. Or bacon. They only call them pigs when they’re alive.”
-Babe-
“… when you look at a rabbit and see only a pest, or vermin, or a meal, or a commodity, or a laboratory subject, you aren’t seeing the rabbit anymore. You are seeing only yourself and the schemes and appetites we bring to the world–seeing, come to think of it, like an animal instead of as a moral being with a moral vision.”
-Matthew Scully-
“Many openly claim that the U.S. is a terrorist state but they continue to live in it. Their decision to live [t]here is testimony that they would rather live [t]here than anywhere else.”
-Dr. Muqtedar Kahn-
Dit weekend ben ik met
Daniëlle naar Dordrecht getogen, waar het plaatselijke filiaal
van De Slegte voor het laatst open was. Ik ben er eerder enkele keren
geweest, dus ik weet hoe het “voor”-plaatje eruit zag; er nu te
zijn was dan ook een ware ontluistering. De bovenverdieping, waar
voorheen de tweedehands boeken stonden, was leeg en compleet
ontruimd; langs de wanden stonden alleen nog enkele
half-gedemonteerde kasten en op de vloerbedekking kon je louter nog de
contouren van stofverschil herkennen waar eerst fiere houten constructies het leesmateriaal gedragen hadden.
De overgebleven boeken
stonden beneden, veelal verzakt tot scheve rijen en slechts globaal
gesorteerd op onderwerp. ’s Morgens viel het met de drukte nog mee,
al was de lokroep van 75 procent korting duidelijk merkbaar: mensen
sneupten en namen gauw iets mee. Nog altijd werden vragen omtrent de
reden van sluiting gesteld en medewerkers antwoordden in een
groeiend besef dat dit de laatste dag was—hierna wachtte nog
slechts ontruiming en afscheid.
Omdat ik vol vreugde
had kennis genomen van het heuglijke feit dat ik tegenwoordig een
eigen personeelsnummer heb waarmee ik korting kan krijgen bij
filialen en ik sowieso al naar Rotterdam wilde, om daar de collectie
Amerika-boeken te bekijken, ben ik rond 11 uur naar de havenstad
getogen. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik tamelijk jaloers
ben op het aantal boeken over Amerikaanse cultuur en politiek dat
aanwezig is in het Rotterdamse filiaal. Waar in Groningen een mager
kastje Amerikaanse geschiedenis heeft (en, vooruit, met reisverhalen
en “land en volk” erbij komen we misschien op een krappe
anderhalf of zelfs twee kastjes), heeft Rotterdam ongeveer vier
kasten, met bovendien een rijke verscheidenheid aan Civil
War-boeken—en een lading Michael Moore schrijfsels.
Drie boeken rijker
ging ik, via de Media Markt (aanschaf: dvd “Protocols of Zion”)
en boekhandel Donner *) (Groenhuijsens “Leve Nederland”) weer met
de trein terug naar Dordt.
Daar wachtte me een grote
verrassing: voor de kassa stond een rij die ik alleen maar ken uit
boeken van Tadeusz Konwicki en de film “Moscow on the
Hudson”—kortom, communistische schaarste die ertoe leidt dat
mensen hun geduld betrachten om met gewenst product naar huis te
kunnen gaan. Er werd gevraagd naar Baantjers en kunstboeken en mensen
stonden met de armen vol geduldig hun beurt af te wachten, onderwijl
handlangers terug de slagvelden insturend, op zoek naar een laatste
exemplaar van … De voorraad boeken in de winkel slonk aanzienlijk
en de ogen van potentiële klanten stonden wanhopig als bleek dat
gezochte boeken niet meer aanwezig waren.
Toch kan het
schouwspel ook gezien worden als de tegenpool van Konwicki en co[1]:
de hebzucht van het materialistisch-kapitalisme. De goederen waren
niet zozeer schaars in Nederland (alleen in de directe omgeving),
maar werden veeleer voor een lage prijs weggedaan. Voor weinig geld
veel kunnen kopen is nectar voor de bijen van Dordt: de rij
mensen hield aan, tassen vol boeken gingen over de toonbank en enkele
mensen vonden het flauw dat cadeaus niet meer werden ingepakt. Ik heb
nog even geholpen bij de kassa, omdat mijn eigen vlijtige werkbijtje er even niet tegenaan kon werken.
Het vertrek was
onwerkelijk, omdat er voortaan geen De Slegte Dordrecht meer zal
zijn. De winkel, die een dag eerder nog haar tweejarig jubileum
vierde, bood een laatste indruk van een recente plunderactie en een
triest beeld van afgebroken boekenkasten. In contrast werk ik morgen
weer gewoon bij De Slegte Groningen—zet ik boeken weg in goed
gevulde, gespiegelde kasten en reken ze af zonder 75 procent
opheffingskorting.
Succes of sterkte gewenst
aan mijn (voormalige) collega’s van Dordrecht en de andere
sluitende filialen.
- – - noten – - –
[1] Voor degenen die deze
bijkans briljante woordgrap missen: Konwicki was een schrijver in het
communistische Polen .
Terwijl de trein van het station
vertrekt vallen de bomen in mijn ooghoek: prachtige rood- en
geelgeschakeerde bladeren. Vogels trekken naar het zuiden en luiden
de winter in; koude dagen breken aan, maar houden het vooralsnog bij
plaagstootjes: soms krijg ik het warm in mijn zomerjas. Het is een
vreemde gewaarwording, omdat ik nooit meer uren achtereen in de
ijzige kou zal hoeven verkeren; mijn werk associeer ik niet meer met
regen, sneeuw en ijzel.
Al zijn ze prominent en overal
aanwezig, zeker met de verkiezingen in het verschiet, politici zijn
ook maar mensen. Zo zijn ook zij trendgevoelig. Ik ben, zoveel mag
enigszins duidelijk zijn, bezig met een kleine tour-de-force: het
lezen van (bijna) alle boekjes die heren en dames politici geschreven
hebben. Balkenende (2x), Bos, Nawijn, Wilders, Rouvoet en Halsema
zijn daarbij de revue gepasseerd, en momenteel ben ik bezig in Marco
Pastors’ “Tot uw dienst. Een politiek pamflet.” Nu hebben ze van
links tot rechts verschillende aanpakken voor de problemen die
geïdentificeerd
worden, maar er weerklinkt een zekere constante: ze willen allemaal
dat wij Nederlanders trots worden op ons kikkerlandje (en van die
term zullen ze vast ook afstand willen doen).
Charles Groenhuijsen heeft een nieuw
boekje geschreven dat deze breed gedeelde oproep van munitie moet
voorzien: “Leve Nederland.” Ik zet het op mijn Kerst- of
Sinterklaaslijstje, dus ik kan nog niet meedelen waar het over gaat,
maar dat Balkenende en Bos aanwezig waren bij de introductie van het
boek zegt in dezen genoeg. Bos uitte wel de reservering dat hij niet
zo positief gestemd was over de (vermeende) “Amerikanisering” van
Nederland. Misschien dat deze Amerikanisering bij het lezen me wat
duidelijker wordt.
Overigens ben ik er nog niet helemaal
uit, wat ik ga stemmen over 25 dagen. De oplossingen die de partijen
bieden, gaan uit van bepaalde inzichten in de verantwoordelijkheden
van een overheid: taken die niet aan particulier initiatief worden
overgelaten, maar aan een representatief orgaan. Daar knelt voor mij
de schoen, omdat, op Balkenende na, geen van de politici ingaat op de
vraag in hoeverre het de bedoeling is dat de regering ook
daadwerkelijk dergelijke zaken (ziekenzorg, onderwijs, etc).
Misschien dat ik voor de 22e nog een gisteren aangeschaft boek met
essays over staatsrecht ga lezen: “Geografie van Goed en Kwaad”
van Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie in Leiden. Als dat
geen soelaas biedt in mijn onzekerheden (of als ik het boek niet meer
lees voor die tijd), dan stem ik waarschijnlijk Partij voor de
Dieren: die vult overheidstaken relatief links en standaard in, maar
laat een duidelijk geluid horen over dierenrechten. Komen ze zeker
niet in de regering, hun eventuele zetel(s) ten behoeve van
dierenbelangen vind ik belangrijk genoeg om mijn stem aan te doneren.
De politiek is net als het weer:
voorlopig nog geen Linkse Lente, maar een naderend koufront. De
vogels nemen de vlucht, om pas met de blaadjes terug te keren—maar
ze komen weer. Ik ga zo naar mijn werk (“I am just another
working-class whore”) en weet de temperatuur gecontroleerd door
kachels—misschien toch maar SP stemmen.
Met terpentine zijn de sporen op mijn handen al uitgewist, maar er is deze week behoorlijk doorgeverfd op mijn nieuwe woonadres. Mijn zusjes, moeder, Daniëlle, en zelfs mijn neefje hebben onder luide gezangen de kwast en verfroller veelvuldig in de hand genomen, om tot de conclusie te komen: de muren zijn geverfd! Verder zijn de meeste boeken en kastjes ook al verhuisd, zodat mijn bibliotheek al enigszins uitgestalte heeft kunnen vinden.
Prachtig! Mijn dank gaat uit naar mijn familie en kleine grote liefde, voor al het werk dat zij verricht hebben. Nu kan ik maandag met hulp van collega, vrienden en verdere familie (i.e. mijn vader) grote, zware dingen versjouwen en mijn flatje gereedmaken voor bewoning. Het gaat dan toch echt gebeuren. Wat een spanning.
Het is bijna af; er staat bijna een punt achter het verslag. Het is alsof Bush na 8 jaar op moet stappen en er sowieso een gematigder, minder zelotisch president zal worden ge
